S’Horta

***English version below***

In een flits rijd ik er doorheen. Een contrast zo groot, dat ik mij er even helemaal deelnemer waande. Van een afstandje zag ik al aankomen dat er iets gaande was. Mallorca, S’Horta, één van de vele piepkleine dorpjes, een straat, een steegje, een laantje. De zeldzaam donkere grijze lucht geeft het een wat bedempte stemming. De creme kleurige huizen staan er onbewogen bij. S’Horta is zelfs zo groot dat mensen er ooit de moeite hebben genomen om een kerkje te bouwen. Als dat zo door was gegaan waren er meer kerken dan inwoners op dit eiland. Dat daar een kerk staat weet ik nog niet, wel zie ik van een afstand een klein groepje mensen. Driftig staan ze te zwaaien. Baby op de arm. Hun donkerblauwe jurken en witte overhemden vormen al een opmerkelijk contrast in het grauwe geheel. Als ik naderbij kom lijkt het wel alsof er nóg harder en feestelijker gezwaaid wordt. Zelfs de baby doet mee. Ik rijd er voorbij. Dan kijk ik naar links. Blijkbaar rijd ik precies ter hoogte van de kerk, want als ik mijn hoofd even naar links draai, kijk ik vol in een kleurrijke menigte van blauwe pakken, gele jurken, rood, oranje, roze wit, het hele kleuren spectrum lijkt zich even te ontvouwen. Was dat echt? Of kwam dat door het opmerkelijke contrast tegen de zandgele achtergrond. En ineens begrijp ik het driftige gezwaai. En een tel later realiseer ik mij dat ik zojuist dwars door een bruiloft heen ben gereden. Links de bruiloft, rechts de helft van de familie die het geheel vanuit hun voortuin aanschouwen. Slechts gescheiden door een doorgaande weg. Even voelde ik mij deelnemer. Even wil ik stoppen en uitstappen. Dan realiseer ik mij dat ik niet alleen geen schoenen aan heb, maar ook geen uitnodiging. De verwarring van een piepklein dorpje. Ik rijd door. Fijne zaterdag. ❤️✨

S’Horta

I drive through it in a flash. A contrast so great that I thought I was a complete participant. From a distance I saw that something was going on. Mallorca, S’Horta, one of the many tiny villages, a street, an alley, a lane. The rare dark gray sky gives it a somewhat tempered mood. The cream-colored houses look unmoved. In fact, S’Horta is so large that people once took the trouble to build a church. If that had continued, there would have been more churches than residents on this island. I do not yet know that there is a church there, but I do see a small group of people from a distance. They are eagerly waving. Baby on the arm. Their dark blue dresses and white shirts already form a remarkable contrast in the sandy gray surroundings. As I approach, it seems as if there is an even stronger and more festive waving going on. Even the baby is participating. I drive past it. Then I look left. Apparently I drive exactly at the height of the church, because when I turn my head to the left, I look straight into a colorful crowd of blue suits, yellow dresses, red, orange, pink white, the whole color spectrum seems to unfold for a moment. Was that real? Or was it because of the remarkable contrast against the sandy yellow background. And suddenly I understand the furious wave. And a moment later I realize that I just drove straight through a wedding. On the left the wedding, on the right half of the family who view the whole thing from their front garden. Only separated by a main road. For a moment I felt like a participant. For a moment I want to stop and get out. Then I realize that I am not only not wearing any shoes, but also don’t have an invitation. The confusion of a tiny village. I drive on. Happy Saturday. ❤️

Tantra (1)

*** English Below***

Over twee en een halve week begint het Tantra Festival in Portugal (www.portugaltantrafestival.com) afgelopen jaar was ik na een week overdonderd door het gevoel van extase zonder xtc en schreef ik onderstaand stuk. Ben je er dit jaar ook bij? 💛☀️✨

Jippie! 😁🤪☀️✨ Gisteren deed Afke ook mee aan de laatste dag van het International Tantra Festival in Portugal. ❤️

Ik wil er zo graag wat over delen maar weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen.
Bij Tantra wordt er gedanst, aangeraakt, elkaar lang in de ogen kijken en veel geknuffeld.
Inderdaad, eigenlijk alles wat wij als mensen allemaal heel erg eng vinden.
En daar zit precies de clou, onze diepste verlangens zijn direct gekoppeld aan onze grootste angst.

Ik geef een voorbeeld:
We willen allemaal graag gezien worden. Niet alleen zoals we voor de spiegel staan met een nieuwe zwembroek.
Maar echt gezien, we willen eigenlijk dat iedereen ziet wat we nou echt allemaal in ons hebben, want eigenlijk vinden we onszelf allemaal volledig uniek en bijzonder. Heel goed. Dat zijn we ook. Ja ook jij.
Een manier om iemand in zijn of haar volledigheid te zien, is diegene eens goed lang en diep in de ogen kijken. En laten we dat nou net super eng vinden. Fascinerend hoe angst en verlangen zo aan elkaar gekoppeld zijn.

Ik kan nog wel wat noemen, maar ik wil niet gelijk over sex beginnen, veel te spannend allemaal.

In tantra probeer ik mij te verbinden met in de eerste plaats mijzelf en in de tweede plaats met andere mensen.
Feitelijk is dat niet zo moeilijk, maar er zit iets in de weg; mijn gedachten.
Onze oordelen, onze vooroordelen, en alles wat we in de afgelopen jaren allemaal bedacht hebben.

Door middel van dans, ademwerk, en meditatie kunnen we onze energie weg halen uit onze mind en meer in verbinding brengen met ons lichaam. En dan gebeuren er hele gekke dingen. Dingen die ik niet eens kan begrijpen.
Omdat we jarenlang hebben gedacht, dat dat niet kan. Kan dus gewoon. heel bizar.
Zo knuffel ik met mannen. Niet alleen de bekende elkaar-fijn-knijpen-want-we-zijn-bro’s-knuffel, maar een hele lieve zachte streling. Gewoon omdat dat stiekem heel fijn voelt, ook van een man. Ondanks dat ik 33 jaar bedacht heb dat dat echt helemaal niet tof is en niet kan. Dom hè.

Dus wat doen we daar dan precies; feitelijk workshops met veel dans, en spel waarin je wordt uitgenodigd elkaar aan te raken, elkaar te vertrouwen en vooral niet na te denken over wat je aan het doen bent. En nee denk nu niet gelijk aan een orgie, mensen associëren tantra veel te snel met hele wilde sex. Dat komt later wel. Dit is veel subtieler. Houd lekker je kleren aan en raak elkaar aan, streel elkaar, knuffel elkaar en voel maar eens wat dat met je doet. En ja dat is dood eng! Om op te warmen, beginnen we wel met dans! Dans, dans uitbundig, laat je leiden door de muziek en denk volledig niet na hoe het er uit ziet, dat doet er namelijk helemaal niet toe, je bent op je mooist als je vrij bent en vrij beweegt.

En wat er dan gebeurt is onbeschrijflijk, zelfs voor mij. Dit is het gevoel dat je op je 13e had toen je voor het eerst 10 bier binnen een half uur opdronk. Maar dan zonder alcohol, en het wordt nog beter; dit gevoel houdt gewoon de hele avond aan en je hebt geen kater. het is echt magistraal bizar. Na de eerste ochtend workshop, loop ik rond alsof ik high ben, ik straal, ik voel mij levendig en voel niets dan liefde voor iedereen die ik hier tegen kom. En ook voor jullie!

Ik zou hier wel eindeloos over kunnen schrijven, maar doe eens echt iets spannends, probeer het zelf.

ik houd van jullie. Allemaal. Ja echt allemaal! haha, ik lijk wel dronken. Dronken van liefde.

*** English***

In two and a half weeks the Tantra Festival starts in Portugal (www.portugaltantrafestival.com). Last year, after a week, I was overwhelmed by the feeling of ecstasy without xtc and I wrote the article below. Will you be there this year? 💛☀️✨

Jippie! 😁🤪☀️✨ Yesterday Afke also participated in the last day of the International Tantra Festival in Portugal. ❤️

I really want to share something about it, but I actually don’t know where to start.
At Tantra people dance, touch, look each other in the eye for a long time and cuddle a lot.
Indeed, basically everything that we all find very scary as humans.
And that is exactly the point, our deepest desires are directly linked to our greatest fear.

I give an example:
We all want to be seen. Not just as we stand in front of the mirror with a new swimsuit.
But really, we actually want everyone to see what we really have inside of us, because we actually all find ourselves completely unique and special. Very well. We are! Yes you too!
One way to see someone in his or her completeness is to take a good look at them long and deeply. And let’s be honest, we just find that super scary. Fascinating how fear and desire are linked to each other.

I can think of some more things, but I don’t want to start talking about sex right away, all too exciting.

In tantra I try to connect with myself in the first place and with other people in the second place.
In fact, it’s not that difficult, but there is something in the way; my thoughts.
Our judgments, our prejudices, and everything we have all come up with in recent years.

Through dance, breathing, and meditation, we can remove our energy from our mind and connect more with our body. And then very crazy things happen. Things I can’t even understand.
Because we have thought for years that they are not possible. But they are. very bizarre.
That’s why I hug men now. Not only the well-known-fine-pinch-because-we-are-bro’s-hug, but a very sweet gentle caress. Simply because that secretly feels very nice, also from a man. Despite the fact that I have thought for 33 years that that is really not cool at all and is not possible. Stupid eh.

So what exactly do we do there? actually workshops with a lot of dance, and a game in which you are invited to touch each other, to trust each other and especially not to think about what you are doing. And no, don’t think about an orgy right now, people associate tantra too quickly with very wild sex. That will come later. This is much more subtle. Keep your clothes on and touch each other, caress each other, hug each other and feel what it does to you. And yes that’s scary! To warm up, we start with dance! Dance, dance exuberantly, be guided by the music and do not think at all about what it looks like, because that doesn’t matter at all, you are at your best when you are free and move freely.

And what happens then is indescribable, even for me. This is the feeling that you had when you were 13 and you first drank 10 beer within half an hour. But then without alcohol, and it gets even better; this feeling just lasts all evening and you have no hangover. It is really amazingly bizarre. After the first morning workshop, I walk around as if I am high, I radiate, I feel lively and feel nothing but love for everyone I meet here. And for you too!

I could write endlessly about this, but do something really exciting, try it for yourself.

I love you. All of them. Yes really all! haha, I look drunk. Drunk with love.

📸: Ivar van Hoorn

Jij

Het was toen we terug liepen van de sauna naar de camper. We liepen achter de duinen over de camping. De zon was net onder en de lucht kleurde van een oranje gloed net boven de duinen naar geel iets daarboven, bedekt met een laagje groen en daarna ging het over in lichtblauw en kleurde uiteindelijk donkerblauw helemaal bovenin de hemel. Na een prachtige zomerse dag, was het ineens fris buiten, de lucht was nog koud en fris zoals dat in het voor- en najaar in Nederland zo mooi kan zijn. De wind was nagenoeg gaan liggen, waardoor het geheel een bijna warme sfeer creëerde. Een lucht vol herinneringen. Herinneringen van voorjaarsavonden op de camping, of misschien wel voorjaarsavonden in Nederland. En zeker herinneringen aan jou. Alsof je ineens even daar was, of misschien nog meer, alsof je er ieder moment ineens weer even kon zijn. Alsof je ineens zo even naast me zou kunnen lopen. Alsof je ineens van om de hoek aan zou kunnen komen lopen, je dikke vest aan, sjaal om. Kleine koukleum. Ik heb het niet van een vreemde.

Ik ben even stil gaan staan. Even voelen wat daar gebeurde. Alsof je even iets aan me kwam vertellen. Of me even kwam herinneren dat jij er ooit was.

En terwijl ik daar stil sta, realiseer ik mij ineens, dat in dit bijzondere tafereel, jij zo dichtbij voelt. Ik geniet er even van, slechts enkele seconden. En dan valt het besef dat dat helemaal niet kan. Dat jij er niet meer bent. Niet in deze vorm. Ik voel het verdriet, een slag van die diepe angst van het besef dat jij er niet meer bent. Een flits van een totale verlorenheid. Alsof mijn ziel even naar beneden stort in de eindeloosheid van het universum.

Ik huil zachtjes in de stille avond. De lucht blijft, jij ook.

Jij bent er altijd. Maar vanavond was je wel even heel dichtbij. Fijn was dat.

Bevrijdingsdag – 5 mei

Vandaag sta ik er bij stil, dat ik dit absurde leven mag leven zoals ik dat nu doe, in vrijheid. ❤️🧡💛💚💙💜

Wat een leven. Inmiddels ben ik alweer ruim twee maanden van huis. Wederom een reis met zo veel kanten. Verwarring van geen zin hebben om te surfen en tien dagen helemaal alleen in een hutje te hebben gezeten, tot assisteren bij ISTA, een diepe reis in mijn innerlijke wezen gebaseerd op het ontdekken en omarmen van je eigen sexualiteit. Opnieuw. Weer iets dieper, weer wat nieuwe stukken bloot gelegd.

En toen ineens door naar Koh Phangan, waar ik Afke ontmoette nadat we elkaar twee maanden niet hadden gezien. En hoewel ik er ontzettend naar uit keek, was er ook een deel van mij, dat eigenlijk niet meer durfde. Dat niet durfde om opnieuw de verbinding aan te gaan. Na twee maanden elkaar niet gezien te hebben, voelden we allebei wat afstand. En het kleine deel van mij dat altijd bang is voor verbinding en jarenlang zo zijn best heeft gedaan om relaties uit de weg te gaan, zag daar zijn kans schoon. Dat klinkt misschien raar, maar er is dus letterlijk een stukje in mij, dat zijn best heeft gedaan om uit onze verbinding te stappen. Elke kleine reden werd aangegrepen om er mee te stoppen; 
“Zie je wel dat het niet werkt”,
“Zie je wel dat ze je niet echt leuk vindt”,
“Ik ben toch nooit goed genoeg voor haar.” Allemaal kwamen ze voorbij. En in mijn hoofd was er maar één logische oplossing; 
we stoppen er mee.

Een heel klein, bang jongetje. Hannah Cuppen schreef er een werkelijk prachtig fascinerend boek over (Liefdesbang). Maar Afke bleef staan. Moest dit keer wel even op dr tanden bijten. Maar bleef toch staan. Een hart zo groot dat ik mij afvraag waar ik dat aan heb verdiend. Maar ik ben even gestopt met nadenken en ik omarm het. 
Het zal haar wijsheid zijn die met de jaren is gekomen.

Afke werd vijftig, een magische dag werd het.

Langzaam maar zeker kwamen we weer iets dichter bij elkaar. Kon ik verbinden met mijn hart, mijn hart die zo graag bij die van haar is.

Volgden we een yoga teacher training bij Peter Clifford. Een training die niet alleen ging over hoe je je lichaam mooi in balans houdt met mooie poses, maar meer nog hoe je kan leven vanuit je hart. Hoe je je kan verbinden met je hart en hoe dat voelt. Dat deed een hoop goed, maar was ook intens, vier weken lang iedere dag volle dagen les. En alsof dat nog niet genoeg was, woonden we vier weken samen in een huis met Tamara en Esmee. Engelen zijn het. Én uitdagend was het soms voor mij, om in ons fragiele samenzijn er twee vriendinnen er bij te hebben. Sjoerd, “the man with the three chocolate bars” was een eervolle benaming. Maar ik leer juist meer en meer hoe belangrijk het is om tijd met mannen door te brengen.
Eind goed al goed. En Tamara en Esmee ik houd van jullie, dat weet je.

En na nog een paar dagen in het paradijselijke Why Nam, was het weer tijd voor afscheid. Die vallen me nog steeds zwaar sinds mama er niet meer is, maar ik voelde dit keer ook de verlichting van weer even alleen zijn. Fijn is dat ook, alleen zijn. Steeds fijner.

En daar komt bij, dat ik sinds ik mijn yoga teacher training heb afgerond, ik veel makkelijker bij mijn discipline kom. Moeiteloos begin ik de dag bij zonsopgang met een uur yoga, soepele yoga om het lichaam wakker te laten worden. Doe ik daarna nog een uur rekken en strekken om mijn lijf ruimte te geven. En als ik de tijd heb, 
doe ik nog een ademsessie met Wim Hof. Mooie app heeft hij gemaakt. Een half uurtje heel hard en heel veel ademen. Wat er dan met je gebeurt zou eigenlijk iedereen zelf moeten ervaren. Peter Clifford zei; “we don’t use our longs, we don’t know how to breathe.” En hij heeft gelijk. Na een half uur stevig ademen, voel je je zo helder, licht en vol liefde. Zin om te leven, zoiets. Probeer het maar eens.

En zo is het vandaag de laatste dag op Ko Phangan. Kijk ik er ook weer naar uit om naar Europa te gaan. Verwarrend altijd een beetje, zo’n laatste dag. Zoveel gebeurd zo veel meegemaakt. Lekker om even terug te bladeren. Een mooie dag ook. Zo eentje dat ineens alles op zijn plek valt. Je de rust voelt van een zondagavond en denkt. Wat een leven.

Je realiseert het je misschien niet altijd. Maar we leven in een vrij land. Ik ben straks een paar dagen thuis en dan door naar Portugal. Daar begint juni het tantra festival. Kan je gewoon bij zijn. Ik zou het doen.

Liefs ❤️

Lieve Oma,

Ietsje meer dan twee maanden geleden vierden we dat je negentig werd. Ik schreef een klein stukje, jij nodigde al je boers uit en pa regelde een taart met opschrift. Ik probeerde mij voor te stellen hoe dat zou zijn. Negentig worden. Ik vond het prachtig om te zien hoe jij nog van zo veel kon genieten. Hoe je ging stralen van hele kleine dingetjes. Je was zichtbaar content met de aanwezigheid van je broers. Vier had jij er. Mijn lieve kleine omaatje, de grote zus van vier volwassen mannen. Iedere kijker zijn eigen perspectief.

Voor mij was jij altijd het voorbeeld van onvoorwaardelijke liefde. 
Altijd als ik jou zag, als ik aan kwam, wegging of gewoon even een moment nam om naar je te kijken, dan ontdooide er iets in mij. Je ogen zo helder, zo zacht. Alsof er een klein beetje licht vanuit jou naar buiten scheen. De zachte eindeloze liefde van een moeder maar zonder de strenge zorgen van de opvoeding. Die rol had jij al gehad en was nu voor mama.

Bij niemand kon ik mij zo op mijn gemak voelen. Gewoon er zijn, zonder dat er iets hoeft. Bij jou mocht alles. En ik hield eindeloos van je. Soms kwam ik op een willekeurig moment terug naar Nederland, was ik in de buurt en belde ik aan. Bellen was niet nodig. En als ik moe was, spreidde je een kleedje op de bank en gaf je me een kussentje. “Ga maar even liggen jongen.”

Verhalen vol warme herinneringen kan ik over je schrijven.

Een taaie was je. Jaren heb je voor opa gezorgd zonder dat wij echt in de gaten hadden hoe veel je echt deed. Toen hij een stukje bij je vandaan moest wonen, liep je op de winterste van de winterdagen in je eentje door de storm om nog even bij hem te zijn. En zelfs toen ik twee jaar geleden niet naar jou toe kon komen, kwam jij mij opzoeken in Amsterdam. Liepen we toch weer samen door het vondelpark, terug over de J.P. Heijestraat, vertelde je over vroeger. Hoe de oorlog je leven veranderde en wees je me aan waar je vroeger gewoond had.

En ondanks dat je van elke dag het beste maakte en genoot van de bloesem voor de deur, het eten dat je kreeg en de liefdevolle verzorging, gaf je ook weleens aan dat een deel van je er wel klaar voor was.

Maar het mocht nog even niet. Wat houdt je toch hier, vroeg ik mij weleens af. Blij als ik was dat je er nog was, zag ik ook wel dat je er niet altijd zou zijn.

Alsof je gewacht hebt, op mama.

Vijf maanden na mama. En eigenlijk is dat net iets te snel voor ons. Maar we snappen het ook wel. Het is mooi geweest. Je was prachtig. Het was niet altijd makkelijk voor je, alsof verlies en afscheid nemen in al die negentig jaren terug bleven komen. Maar jij hield eindeloos stand.

En nu ben ik er niet. Ben ik in Thailand met Afke. Heb ik besloten om hier te blijven. En dat is moeilijk. Doe ik je daarmee niet tekort? En niet alleen jou, maar ook pa en Annick. Kwesties. Blijf ik hier omdat het teveel is om er nu alweer doorheen te gaan? Ik leer hier over spiritualiteit, verbinding die verder gaat dan alleen in de fysieke wereld. En ik draag jullie in mn hart. Ik neem jullie altijd mee.

Ik hoop dat je nu daar bent, daar op die plek die je zo vaak beschreef. Waar van je zo zeker wist dat die er was. Die plek, daar waar Rob, opa en sinds kort ook mama op je wachten.

Yoga

As my interest in yoga grew over the years from “nice way to exercise” to “why do I always feel so calm and centered” I decided last year to start a yoga teacher training. Not that I had any interest in teaching, mostly to learn a bit more about yoga, ecplore a bit more of the spiritual depths and unknown teritories.

Afke was going to Ko Pangan, and being the simple man that I am, I just googled for yoga TTC (teacher training course) on Ko Pangan and found ‘Agama Yoga’.
Clearly the biggest school around, nice website and I remembered I heard the name before from some friends. Added to that, they also offered Tantra, so it seemed like a decent choice to follow my ttc there.

It took me about a week to draw the conclusion that I was not going to follow the other upcoming four weeks of the TTC. Nothing against Agama, despite the recent commotion, I still think they have some beautiful teachings, but their style just wasn’t my cup of tea. After having spend six years working in a company were I wanted to quit after three years but was too afraid to do so (money, status, carreer, the usual), it felt like the biggest yoga lesson ever to just quit my TTC and not to botter about the more then two thousand dollars I had spent to join.

In the meantime I just kept enjoying my yoga being in close presence of the worlds best, bravest and shiniest yoga teacher afke and every now and then enjoy a class from the crazy but amazing Gösta @ Svaha Yoga or the magical Friday afternoon class from Johan Noorloos @ De Nieuwe Yogaschool
Too busy doing tantra and other stuff you shouldn’t try at home, I didn’t really think about a ttc anymore until recently.
Looking for a way to spent my April month. As I decided life is better when I rent out my appartment in Amsterdam so that I can life free and go wherever I want to go. Afke texted me that there was a TTC for the whole month of april on Ko Pangan (I know, this place has some special vibes) but this time with Peter Clifford at the Sanctuary.

Smart as I became in a year, I knew not to just say yes, but check with myself what I wanted to learn there and how I resonated with Peter. And then I suddenly remembered how impressed I was by the few classes that I followed at the sanctuary one year before. I remember I wanted to take it home and tell my dad about it, my mom and so many others that I thought would benefit from this. As much as I did.

Peter has a very unique style, one that tricks my mind a bit as in ‘this is not cool, this is not normal, this is…’ and yet everytime and after every class I feel sooo comfortable in my body. It feels stretched, but not too much, it feels exercised, but not overdone. Basically I feel super aware of my body and totally strong and calm in the head.

We decided to just go for it and are joining Peter this whole month. And already I feel so grateful for being here and joining. Anahata yoga, yoga of the heart and it makes my heart sing ❤️🤸🏼‍♂️

Leren leven – deel 2

Het zit er weer op. Een week geleden stapten we symbolisch door een magische poort om de gewone wereld even achter ons te laten en op zoek te gaan naar de diepste lagen in onszelf. En na een week die ik niet hier in woorden kan samenvatten, zijn we vandaag wederom door de symbolische poort gestapt, uit de wereld van magie, sexualiteit en spiritualiteit, terug in de ‘normale’ wereld. En normaal. Wat is normaal? Wat is nou echt normaal. Waarom zijn we hier uberhaupt. En wat doen we hier?

De reden om naar Bali te gaan, was om weer deel te nemen aan een ista training.
Ik heb vorig jaar al eens gepoogd hier iets over op te schrijven, maar eigenlijk werkt dat gewoon niet. Ik voel me volledig binnenstebuiten gekeerd en weer netjes in elkaar gezet.

Op een dag als vandaag merk ik dat mijn gedachten het fijn vinden om alles zo snel mogelijk te begrijpen. Alles zo snel mogelijk een plekje te geven. Lekker veilig, alles weer begrijpen en door.

Op dagen als deze vind ik het gewoon lastig om te begrijpen hoe dit leven zich ontvouwt. Het is ook niet te begrijpen. Ik probeer me er aan over te geven. Te genieten van de sensatie van veel te weinig slaap in combinatie met de totale emotionele openheid. Open hart, open blik. Je ziet gewoon aan iedereen die mee deed, dat ze er als een ander mens uit komen. Opengebroken, meer inzicht in wie ze echt zijn. Alle oude gedachten en overtuigingen mogen overboord. Geef je er maar even aan over.

Een week waarin je niet begrijpt hoe we als mensen zo hebben kunnen vergeten hoe het is om gewoon mens te zijn. In Een vorig blog schreef ik over Your Lab en hoe we daar opnieuw leren leven. Hoe André met al zijn liefde en zachtheid ons dat voorzichtig bijbrengt. ISTA is niet voor iedereen, maar als je denkt dat er iets is dat je aanspreekt, kan ik alleen maar zeggen; doe het. Doe het alsjeblieft. Voor jezelf en iedereen om je heen. Leren leven 2.0.
Leren dat het helemaal ok is om aan te geven hoe jij het wil, en ook hoe jij het niet wil. Niet alleen leren door te luisteren naar verhalen, maar zelf de diepte in worden gesleurd en het met je eigen lijf ervaren.

Een snelkookpan van 30 tot 50 deelnemers , die aan de hand worden genomen om heel diep naar binnen te gaan. Als een zeven dagen durende chirurgische operatie, elke dag ietsje dieper om er uiteindelijk weer helemaal uit te komen.

Het is mijn laatste dag op Bali. Ik kijk naar de zee, zie de prachtige golven binnenkomen en herinner mij waar mijn reis mee begon. Denk aan mijn bijzondere ontmoeting met James in de jungle bij Les. Zie de zon onder zakken in de zee. En weet dat ik morgenavond Afke weer zal zien. Leren leven. Het is eindelijk begonnen. Als je ooit de kans krijgt om te springen, doe het alsjeblieft.

Liefdesverdriet

Toen ik twee jaar geleden, nadat ik een half jaar thuis had gezeten in een donkere kamer omdat mijn surfboard op mijn hoofd was gebroken in een legendarische beachbreak barrel in Frankrijk (zie ook eerdere posts). Toen ik dus na die tijd mij weer in het openbare leven ging begeven, was een van de eerste opmerkingen (vragen?) die ik dagelijks hoorde; “jij gaat vast nooit meer surfen hè?” Raar vond ik dat dan altijd. Alsof surfen iets is dat je eigenlijk al niet zou moeten doen en dan nu al helemaal niet meer. In Nederland gaan er per dag zeker 4 mensen naar de spoedeisende hulp, soms zelf 5, door fiets ongevallen. Ik denk niet dat hun vaak gevraagd wordt of ze nooit meer zullen fietsen. Terwijl dat voor sommige mensen helemaal niet gek zou zijn.

Dus toen ik weer een beetje in vorm kwam en samen met mijn vader een dagje naar Noordwijk ging, lag mijn boardje achterin, wetsuit mee -én- dat wel, een helmpje. Spannend was het, zeker. Maar ook heerlijk. Magisch. Zoals het soms kan zijn.

In surfen vond ik een stukje toewijding die ik op weinig manieren kende. Surfen vereist toewijding, geen half werk, dan kom je er gewoon niet. Gewoon uren lang doen, dagen achter elkaar, jaren. En er altijd mee bezig zijn waar en wanneer de golven zijn. Altijd met die drive om beter te worden, nog langer te staan, nog hogere golven, jagend naar die gekmakende sensatie. Niet te beschrijven. Écht heel goed heb ik het nooit geleerd, maar ik kan zeker met enige trots zeggen dat ik het kan.

Surfen maakte me helemaal gek. Op alle vlakken. Van midden in de winter surfen, tot dagen dagdromen over helder blauw water met perfecte golven. Helemaal gek kon ik zijn van boardjes, fins, tailpads, alles. Niets zo fijn ook om even een surfwinkeltje te bezoeken. Gewoon even boardjes kijken, even voelen. Even de geur van wax en wetsuits. En ook daar zat wel eens frustratie, na een paar jaar verzamelen heb je alles wat er nodig is, zijn er weer geen golven.

Ergens in 2014, toen ik net naar Amsterdam was verhuisd, besloot ik dat er maar één manier was om beter te worden; het hele jaar door surfen. Gewapend met een 6mm dik wetsuit, handschoentjes, schoentjes en vaseline op mn neus, doken we zelfs in januari of februari nog het water in. Die toewijding. Gevoed door een droom.

Dagen lang dagdromen, achter mn laptoppie op kantoor of plaatjes kijken op insta. “Als ik daar toch zou zijn..”
Afgelopen jaar heb ik meer gesurft dan ooit. Twee maanden non-stop in Sri Lanka met Rob en later nog in Portugal even op bezoek bij Rene en zelfs in Engeland op bezoek bij Ivo.

En het lijkt bijna alsof het even genoeg is geweest. Ik merkte de laatste tijd in Nederland al, dat die gekmakende drive wat ontbrak. Dacht nog dat het kwam door de kou en de eigenlijk waardeloze klotebak die de Noordzee soms is.

Ik heb wel vaker gehad dat ik mega veel zin had in een surf sessie, en die uiteindelijk tegen viel. Dan voelde ik altijd een soort wanhoop; als ik zelfs surfen niet meer leuk vindt, wat doe ik hier dan nog? Maar eigenlijk twijfelde ik er nooit aan dat het de volgende dag weer helemaal anders zou zijn. Zie het als een keer slechte sex, dat gebeurt weleens, maar dan maak je het niet gelijk uit.

Surfen geeft zoveel energie, blijdschap, troost. En het kost dus eindeloos veel tijd. Het is echt net een vriendin.

En nu ben ik ineens weer op Bali, en is het niet eens ‘Im Frage’ waar ik mijn eerste stop zal maken. Dus zit ik in Canggu, dat inmiddels eigenlijk drukker is dan de binnenstad van Amsterdam, maar die golven hier komen zo uit een boekje. Dus dat snap ik wel.

Ik neem mij voor om een paar dagen te gaan surfen, en daarna zie ik het wel. Maar eigenlijk merk ik het al op de eerste dag; het lijkt wel of die ziekmakende noodzaak even weg is. Tegen beter weten in huur ik toch een boardje en geniet van de eindeloze lange golven die hier binnen rollen. Ongeëvenaarde schoonheid. 
Maar het is er even niet meer.

En daar ben ik van in de war.
Al een paar dagen.

Dus vanmorgen heb ik nog een keer een boardje gehuurd, want als ik hier ben, kan ik dat niet niet doen. En ik heb genoten van wat er was. Die magnifieke oceaan hier. Waar golven vanuit het niets heel langzaam op je af marcheren. In loodrechte lijnen. 
Wat volgde waren een paar fantastische ritjes, blijdschap dat het zo lekker gaat. En dan, na mn laatste ritje, die eindeloos lang leek te duren, die volle concentratie, je hele lijf ingetuned op de golf en heel even staat de wereld om je heen stil, en dan weet ik dat het klaar is. Ik lig in het water, kijk om me heen en merk dat ik verdriet voel.

Surfen is zo’n waanzinnig mooie sensatie.

Maar de magie is er even niet meer. Of in ieder geval nu even niet. En dat maakt me verdrietig. Als een vriendinnetje waar je jaren lang verliefd op bent geweest, maar ineens is de verliefdheid weg. Ik voel me alsof het tijd wordt voor iets nieuws. Ik mag hier vandaan, deze plek. Ik hóef niet meer per se te surfen, op alle mogelijke vrije momenten die ik heb. Voor het eerst dat ik op Bali ben, vertrek ik uit eigen beweging naar het binnenland. Daar ligt ook zo’n bijzondere plek, Ubud. Daar maar eens kijken.
En toch voelt het gek, alsof ik iets mag loslaten. Iets waar ik de hele tweede helft van mijn leven mega veel van heb gehouden.

Gelukkig ben ik nog altijd smoorverliefd op Afke. Jou houd ik graag nog even vast. ❤️

De wereld draait door

De wereld draait door

Een regenachtige donderdagavond in op het terrein van de Westergasfabriek te Amsterdam. Het is pikdonker buiten, maar het terrein wordt opgelicht door de felle gele decoratie lampjes die het terrein rijk is. In de oude Zuiveringshal is de spanning voelbaar, er klinkt geroezemoes, de uitzending gaat zo beginnen, mensen nemen hun plek in en Mathijs zit er al klaar voor. 
Buiten is het stil, maar je kan de bruisende energie bijna voelen buiten.
Aan de andere kant van het verlichte laantje, is het doodstil. Overal zijn de lichten al uit, behalve bij een klein huisje halverwege. Het Emporium of wonders. In het oude Meterhuis branden nog een paar kleine lampjes, branden wat kaarsjes en scharrelen twee ongebruikelijke individuen wat rond.

Buiten loopt ene Paul, hij weet dat hij hier ergens moet zijn vanavond, maar niet precies waar. Hij ziet het kleine huisje en de lampjes, is erg nieuwsgierig en iets in hem trekt hem die kant uit. Hij wil er even kijken, maar ziet dan ineens aan de andere kant de grote borden van DWDD. En ondanks dat zijn gevoel nog steeds richting het meterhuis wil, kiest hij met zijn verstand en loopt naar daar waar hij wordt verwacht die avond.

Het kleine huisje bestaat eigenlijk uit één grote ruimte met een vide. De begane vloer staat helemaal vol met rekken tweedehands kleding, tafels met zonnebrillen en schoenen. Helemaal achterin het hoekje, verstopt achter wat hangende kleding, bevindt zich een kleine wenteltrap naar de vide. De trap leidt je in een keer naar een andere wereld. De Pure Kakaw – Cacao Bar. Volkomen los van wat er aan de andere kant van de straat gebeurd, zijn twee mannen druk in de weer. Zoeken naar een aansteker. Aansteker gevonden. Kaarsen aansteken, tafeltje verplaatsen, kussens neerleggen, thee zetten.

Voorbereidingen worden getroffen, voor een avond vol magie. Geen studio vol mensen, geen “licht-geluid-actie” en zeker geen camera’s. Wel acht man die een avond samen komen om te onderzoeken wat hen diep van binnen roert.

Eigenlijk heb ik nooit anders gedaan. De vorm is alleen veranderd.
Praten over sex. Tijdens mijn jonge jaren werden mijn sexueel getinte uitspraken nog weleens bestempelt met ‘oversext’ (kan dat?). Tijdens mijn studenten jaren riepen we “heb je nog geneukt?” als synoniem voor “hoe gaat het met je?” en zelfs in mijn tijd bij Shell als ik op de boorvloer stond vond ik niets zo interessant als een praatje over intimiteit en relaties.
Sexualiteit raakt gewoon aan de kern van ons bestaan, het komt zo ongelooflijk dicht bij het allergevoeligste deel van onszelf. Alles zit er in verpakt. Ik begrijp oprecht niet dat er niet veel meer en veel opener over wordt gesproken.

En toen ik mij dit realiseerde, ben ik samen met Wiljo onder de fier wapperende vlag van Mannenkracht begonnen met de avonden zoals we die afgelopen week hadden. “Let’s talk about sex”. Precies dat wat ik altijd al deed, maar nu niet als roep om aandacht of grapje, maar vanuit een oprecht interesse en een overtuiging dat we er allemaal baat bij hebben als we hier gewoon op en eerlijk over praten met elkaar.

En zo, terwijl Mathijs daar Paul Witteman aan tafel had en hem een uur lang sprak over zo veel dat hen bezig houdt, en het mooie werk dat hij heeft gedaan, vergat hij alleen om ook nog even te raken aan de essentie van het leven. Waar komt die enorme drive nou vandaan, wat doet dat met je? Wat zijn nog je angsten en waar verlang je nu echt naar.
Daarvoor was Paul het verkeerde gebouw binnen gelopen. Daarvoor had hij in dat kleine gebouwtje aan de overkant moeten zijn. Jammer, misschien een andere keer.

Klein mannetje

Als klein mannetje kon ik niet wachten tot de dag dat ik in lengte groter zou zijn dan haar. 
Maanden keek ik er naar uit. En zij ook. Soms stond ze in de keuken, en ik op het opstapje bij de entree. “Volgens mij is het zo ver” zei ik dan ondeugend. Hopend dat ze niets in de gaten had. Even keek ze dan verbaasd om vervolgens heel hard te lachen.

Zij nam me mee een dagje uit naar Amsterdam toen het zo ver was. We liepen naar de bushalte bij de brandweerkazerne in Amstelveen, waar we natuurlijk eerst nog even moesten kijken. Jij tilde me op zodat ik door de ruitjes van de enorme roldeuren kon kijken naar de brandweerauto’s.

We namen de bus naar het centrum, waar we precies uitstapte kan ik mij niet herinneren, wel dat we liepen door de Kalverstraat, de Nieuwedijk en allerlei stukken gracht. Die leken voor mij toen nog allemaal op elkaar. En voor sommige mensen is dat nog steeds zo.
Ik geloofde nog in sprookjes, dus wilde graag naar het paleis van de koningin. Marmeren trappen en de leuningen van goud. Ik ging door het dak heen, écht goud!? Nog in de veronderstelling dat rijkdom zich laat uiten in triviale dingen als een trapleuning. Zij nam me mee naar Magna Plaza en ‘s middags aten we pannenkoeken bij meneer pannekoek, die je toen nog zonder –n schreef.
Een dag in de stad om nooit meer te vergeten.

Toen ik twee jaar geleden de hele zomer thuis zat en niet in staat was om jou op te komen zoeken, kwam jij zonder problemen naar mij toe. Met de regio taxi liet je je moeiteloos voor de deur afzetten. Liepen we weer samen door de stad, het vondelpark en jouw oude buurt. Levendig vertelde je over de winkel van je vader op de JP Heijestraat en vol geluk zag je dat de etalage van de winkel waar jullie boven woonde nog steeds bestond.

Vandaag wordt jij 90 jaar oud. Negentig jaar. Een mensenleven. Nee, meer dan een heel leven. Ik denk aan mijn eigen 35 jaar en realiseer me dat die negentig van jou daadwerkelijk niet voor te stellen zijn. Hoe je oorlog mee maakte in Maastricht, daarna verhuisde naar Amsterdam, opa tegen kwam bij ‘de brakke grond’ en alles wat er daarna volgde en er uiteindelijk toe leidde dat ik werd geboren, zodat wij samen in Amsterdam konden zijn.

In lengte ben ik al jaren groter dan jij, maar zo groots als jij kan ik natuurlijk nooit zijn.
Je verjaardag voelt als iets bijzonder dit jaar. Ik voel blijdschap en dankbaarheid maar ben ook erg verdrietig. Ik denk aan je ogen, die ieder jaar helderder worden. Alsof het licht van je ziel steeds makkelijker zijn weg naar buiten kan schijnen. Geen plek op aarde waar ik mij zo welkom voel als bij jou. Ik kom snel naar je toe lieve oma.