Het Buitenhuis

In 2014 werkte ik inmiddels drie jaar in Assen en woonde ik in Groningen. Gevoelsmatig leefde ik in een spagaat, de weekenden bracht ik door in het prachtige, tijdloze Amsterdam. Slapend bij vrienden, struinend door de nachten, mijzelf verdovend met voornamelijk bier. Doordeweeks droomde ik van een carrière als manager van Shell, en die droom had mij na enkele omzwervingen geleid naar het pittoreske Assen. Omdat ik nog een beetje het gevoel wilde hebben in een stad te wonen, woonde ik doordeweeks in Groningen. Tot ik in 2014 besloot dat ik een eigen plek wilde in de hoofdstad. Weekenden lang bankslapen en logeren was mooi, maar vooral mooi geweest. En hoewel ik nog altijd carrière wilde maken bij Shell, werd het offer om in het noorden te wonen wel erg groot. En zo was mijn eerste stap de goede richting op, het kopen van een huis in Amsterdam.

Dit bracht echter één nadeel met zich mee; doordeweeks moest ik nog gewoon dagelijks in Assen zijn, en Amsterdam-Assen is bijna twee uur. Voor deze uitdaging had ik nog geen oplossing gevonden. Wel wist ik dat mijn zus toendertijd nog in Groningen woonde en ik dacht dat ik daar wel af en toe een nachtje kon slapen.

En toen kwam daar zomaar ineens een oplossing uit de lucht vallen; “Het Buitenhuis”.

Er bleken meerdere getalenteerde, jonge, ambitieuze carrieretijgers, die wel in Assen wilden werken, maar in Amsterdam wilden wonen. En zij waren al een stap verder; samen huurden zij -voor weinig- een huis in Assen, waar zij van maandag tot donderdag verbleven, om op donderdagmiddag klokslag kwart over vier, zo snel mogelijk, via de achteruitgang de parkeerplaats op te rennen om daar in een auto te stappen en zo hard mogelijk naar Amsterdam toe te rijden.

En er was nog een plekje vrij.

Ik had dan wel niet bij het Delftsch Studenten Corps gezeten, maar er was iets, waardoor ik toch door de ballotage heen kwam en deel mocht nemen in het Buitenhuis.

Dat er vijf slaapkamers waren en al vijf man woonden bleek geen probleem: In het buitenhuis hielp men elkaar vanaf dag één. Gezamelijk reden wij naar de Gamma, kochten wat latten en houten platen en daarmee timmerden we een ‘muurtje’ midden in de woonkamer. Waardoor er spontaan een zesde slaapkamer ontstond. Als kamerdeur gebruikten we de keukendeur, die stond immers altijd open.

(Later zouden we er zelfs met zeven man wonen. Deze zevende bewoner bewoonde de overloop. Hij kreeg daarvoor korting op de huurprijs, omdat hij met zijn hoofd onder de CV ketel lag.)

Over de staat van het huis kan ik een verhaal apart schrijven. We hadden vloerbedekking. Gordijnen (later zelfs twee). Een afwasmachine. Een Wasmachine. Muizen. Marters. Zilvervisjes. En zelfs een vleermuis. Auto’s parkeerden we in de voortuin in het gras. Gelukkig was iemand zo slim geweest om ooit een schoonmaakster aan te nemen.

Er was iets bijzonders in het Buitenhuis. Ik probeer er de vinger op te leggen wat dat precies was. Een gevoel van saamhorigheid. Allemaal niet in Assen willen wonen, maar het samen toch doen en er het allerbeste van maken. Ik ervaarde daar een vorm van vriendschap die ik niet vaak ben tegengekomen. Het gevoel er vanaf het begin af aan bij te horen en elkaar te helpen waar nodig. Hadden we de hele week in hetzelfde huis gezeten in Assen, stonden we op vrijdagmiddag ook weer samen in de kroeg in Amsterdam, omdat we het eigenlijk gewoon allemaal heel gezellig vonden samen en we dan lekker door konden gaan over alles wat er zo kut was aan Assen.

De maandagochtenden werden legendarisch. Om kwart over zes vertrok de buitenhuis expres vanaf Bakkerij Ron Verboom richting Assen om daar keurig om acht uur op kantoor aan te komen. Het weekend werd besproken, werk werd voorbereid en katers werden uitgeslapen.

Nog legendarischer werden de pogingen ‘te ontsnappen’ uit het Buitenhuis. Wie lukte het als eerste om zijn carriere voort te zetten buiten Assen en zo het Buitenhuis definitief achter zich te laten. “The Great Escape” werd bijna een mythe en indien volbracht, beloond met een t-shirt en eeuwige roem.

Het Buitenhuis werd een fenomeen, binnen, en zelfs buiten Shell. Dat wat ooit ontstond als een noodoplossing groeide uit tot een fenomeen, waar we allen stiekem een beetje trots op waren.

Afgelopen week ging er over de buitenhuis-app een bericht om vrijdagavond samen te gaan eten. Na mijn initiele enthousiasme las ik “We verzamelen om 17:30 in de kroeg en 20:00 door naar het restaurant”. Ik haperde even, kroegen en veel drinken zijn niet meer aan mij besteed. Maar het leek mij ook leuk om deze bijzondere groep weer eens te ontmoeten. Uiteindelijk ging ik toch en daar ben ik erg  blij om. Het was fijn elkaar weer te zien, we spraken over carrieres en geld, maar ook over kinderen en toekomst, over leven en spirtualiteit en uiteraard over die wonderlijke tijd in het buitenhuis.

Waarom ik ooit ben toegelaten tot het huis is mij altijd een raadsel geweest. Dat het iets bijzonders heeft gecreëerd staat zonder meer vast. Dank.

The morning after..

Buiten is het grijs en druilerig. Ik tuur naar buiten, naar de donkere, natte straten. De stad komt heel langzaam weer op gang. Zonder twijfel is dit mijn favoriete deel van de dag. Misschien dat ik daarom ook altijd zo graag zo vroeg ga slapen. Behalve gisteravond, en vorige week en die week daarvoor.

Drie weken achter elkaar bracht ik mijn woensdagavonden door met een groep mannen. “Let’s talk about sex” doopte ik begin dit jaar samen met Wiljo tijdens een bijeenkomst van Mannenkracht deze reeks van drie avonden. En zoals ik twee weken geleden al schreef, gaat het eigenlijk helemaal niet over sex. Het gaat er om dat wij als mannen samen komen, van elkaar kunnen en durven te leren en elkaar mogen ontmoeten zonder oordeel, zonder verhaal.

En het gaat ook wel over sex. Het gaat over sexualiteit in al zijn dieptes, al zijn nuances. Het gaat over mannen die benieuwd zijn de diepte van het leven te willen ontdekken en ervaren. Het gaat over de wereld van emoties, spanningen en energie. Deze is zelfs voelbaar. En dat maakt het zo mooi. Daarnaast komen de meest uiteenlopende zaken aan bod. En met gepaste voorzichtigheid wordt er af en toe een vraag gesteld aan een ander. Het gaat over elkaar ontmoeten. De andere persoon zien zoals hij is, zonder oordeel en zonder de ideeën die je misschien over iemand hebt als je die voor het eerst ziet. En dan blijkt dat, ongeacht uiterlijk en verhaal, er zo veel herkenning zit in wat de ander heeft te delen.

Het liefst zou ik hier een verslag doen van hoe de avond van A tot Z verliep. Omdat ik er echt in geloof dat gisteravond de wereld weer een heel klein beetje mooier is geworden.

Het is inmiddels kwart over tien ‘s avonds. We zijn iets uitgelopen, maar voor mijn gevoel kon dat wel vanavond. De cirkel is rond. Het is doodstil. Niemand maakt aanstalten om op te staan.


We hadden het al eerder benoemd vanavond. En dit is precies een van de elementen waar deze avond om draait. De energie voelen van wat er is. Met volle aandacht aanwezig zijn in elkaars samenzijn. En daar genieten we nog even van na. Want zo vaak doen we dit niet. Met alleen maar mannen, aanwezig zijn in elkaars samenzijn. En dat voelt een beetje magisch. Daar wil je niet zomaar uit.

Ik realiseer me dat als ik naar huis ga, ik thuis kom bij Afke. En hoe gek ik ook op haar ben, eigenlijk wil ik dat vanavond even niet. Ik wil dit even vasthouden, dit gevoel. Deze helderheid. Is dit mannelijkheid? Wie zal het zeggen.

Vandaag kijk ik uit het raam, zit het er weer op. Ik geniet nog even na. Dank jullie wel, mannen.

Out and about


Dat was me even wat.

Even een klein avontuurtje op de dinsdagavond.

Wat begon met het idee om ‘s middags nog even een bakkie te doen, eindigde in een mini-wild-kampeer avontuur. Nu stelt dat op zich niet zo veel voor. En toch.

“Heb zin om tentje op de rug te gooien en zo in het bos te slapen. Jij?”

Appte Sjors om drie uur ‘s middags. Vlak voordat ik op het punt stond om te vertekken.

Huh wat!? Kamperen, waar dan?

Buiten?

Dat mag toch helemaal niet.

Waren zo maar wat gedachten die bij mij boven kwamen drijven.

Daarbij had ik ook nog afgesproken om de volgende morgen om negen uur yoga les te geven in Yogaschool Noord in Amsterdam. Redenen genoeg dus om het niet te doen.

En zo reed ik dinsdagmiddag, een uurtje later dan geplanned, met een tas vol extra dikke sokken, trui, slaapzak en muts richting Sjors.

We hadden een plan.

Sjors stond in alle rust nog een lekker hapje te koken, die vervolgens zorgvuldig werd ingepakt in een bewaardoosje. De uitrusting werd nog eenmaal doorgelopen. Extra fles water mee voor je weet maar nooit. En ineens liepen wij met z’n tweëen door een niet nader te noemen prachtig stuk Nederlands natuurgebied waar bos en duin elkaar afwisselden.

En los van dat ik het allemaal rete spannend vond, en mijn tas veel te zwaar was en ik dacht ‘ dit red ik nooit’. Los daarvan was het vooral zo ontzettend lekker om op dinsdagavond, geheel ongeplanned ineens buiten te lopen, met een grote tas met warme kleding een slaapzak en een tentje en de magnifieke man Sjors naast mij.

De herfst was al duidelijk voelbaar in de frisheid van de lucht. Er waaide een zacht windje en zon prikte af en toe nog door het wolkendek heen. Het was stil op straat, op een enkel hertje na, dat wegdook als wij aankwamen, zagen we niemand meer. We liepen over de paden, langs de paden en een piepklein stukje van de paden af. Op zoek naar een klein stekje om ons kamp op te zetten. Tussen de bomen, onderaan een heuveltje. Zaten we daar. Heerlijk beschut. Dit gaat hem worden.

Sjors ontvouwde zich over de tent terwijl ondergetekende wat droog hout, takjes en ander brandbaars verzamelde, en keurig gesorteerd klaar legde voor als de nacht zou vallen.

Daar zaten we. Twee mannen. Buiten in de wildernis. Is dat waar? Heb je nog echte wildernis in Nederland? Waar de grootste spanning was of we geen boswachter tegen zouden komen die ons terug naar huis zou sturen. Wat geeft het. Het was magnifiek. Om eens een avond iets totaal anders te doen dan je al die andere avonden doet.

Sowieso om met twee man bij een piepklein vuurtje te zitten en te delen over het leven. In al haar facetten. Over liefde en lust, macht en overgave, dromen en teleurstellingen. Dat gun je iedere man.

Na een wonderbaarlijke nacht slaap, waarbij ik zelfs midden in de nacht mijn muts afzetten en mijn soxs uit kon trekken. Met iets meer woelen dan normaal. Uiteraard het gemis van het goddelijke lijf van Afke naast mij. En een toch wel iets harde bodem. Ging om zes uur de wekker, om er toch voor te zorgen op tijd bij de yoga te zijn.

En dan kan eigenlijk je dag al niet meer stuk. Een gevoel van euforie. Gewoon door eens iets te doen, wat je anders eigenlijk nooit doet. Het slaaptekort ruimschoots gecompenseerd door een gevoel van onoverwinnelijkheid, besprenkelt met een sausje van dopamine. En het is pas woensdag.

Fijne dag allemaal.
🏕

Sex gaat nooit over sex

De eerste avond Let’s Talk About Sex. Spannend, onzeker, twijfel, alles, en toch door gaan. En dan ontstaat er weer een avond waarin tijd niet bestaat. Een avond waar acht mannen samen komen en elkaar ontmoeten zoals ze niet vaak andere mannen hebben ontmoet.

Let’s talk about sex gaat eigenlijk helemaal niet over sex. Sex gaat eigenlijk nooit over sex. Sex gaat over ideeën, beperkingen, overtuigingen, schaamte, schuld, onzekerheid. Alles wat een mens, een man, tegen komt en misschien tegen houdt in zijn zijn.

LEt’s talk about sex gaat over acht mannen die samen komen en zichzelf durven te laten zien in hun kwetsbaarheid. Om vervolgens bij een ander te zien hoe ongelooflijk veel power daar zit. Om dan heel langzaam te realiseren dat ze die power zelf ook hebben.

Let’s talk about sex heeft niks te maken met sex. Sexualiteit is slechts een thema. Een thema dat uitnodigt om heel snel naar die kwetsbaarheid te gaan. Zodat we van daaruit de verbinding in kunnen gaan. Zodat we al die bovenliggende lagen en maskers over kunnen slaan.

Ik zit nu in de tram naar huis na de eerste avond van de tweede serie Let’s Talk About Sex. Ik voel me blij, opgelucht, trots en vooral weer een tikje betoverd door de magie die er kan ontstaan als mannen in waarheid samenkomen.

❤️

In de krant

*** ENGLISH BELOW ***

In de krant

Even voelde ik mij bekender dan Donald Trump. Twee dagen lang regende het berichtjes, telefoontjes, appjes, en wat al niet meer. Zelfs bij de servers van LinkedIn werd een lichte temperatuursverhoging waargenomen door het onnoemelijk aantal hits op mijn profiel.
Ik stond in de krant.

Ja dat lees je goed. En lees het nog maar eens.

Ik stond in de krant.

En niet met een kleine ingezonden brief, of een piepkleine contactadvertentie mzktvr.
Nee, gewoon een volledige pagina in het NRC handelsblad. Het NRC nota bene. Ook niet zomaar even een Metrootje of een Sp!ts die met een halve bananenschil op je stoel in de trein ligt.

Ik zal er eerlijk over zijn, zo ben ik dan ook wel weer; In mijn nopjes ben ik.

Dat zelfs mijn vader door de telefoon vertelde, dat toen hij de krant ging afrekenen bij de kassa van de lokale boekhandel (wij zijn de Volkrant-lezers van huis uit). Dat zelfs mijn vader vertelde, dat hij de mejuffrouw achter de balie stiekem even vertelde wáárom hij de krant vandaag kwam halen. Immers komt hij al dertig jaar in diezelfde winkel, maar nooit eerder had iemand hem er op kunnen betrappen om daar met een NRC naar huis te gaan.

Zeggen dat hij trots is zal hij natuurlijk nooit doen. Maar wat geeft het, dit is toch wel echt een zeldzaamheid. Dit zegt mij genoeg.

Het is vandaag woensdag, de mini-tornado gaat langzaam liggen. Ik kan mijn telefoon weer oppakken zonder dat hij direct uit mijn handen trilt én ik ben een wachtlijst begonnen voor mannen die zich aan willen melden voor 1-op-1 gesprekken over seksualiteit en intimiteit. Geen grap.

Ik vraag mijzelf af waarom dit zo bijzonder voor mij is. Om daar antwoord op te kunnen geven neem ik jullie een kleine dertig jaar mee terug in de tijd.

De krant. De krant was er altijd. De krant was er iedere dag. Behalve natuurlijk op zondag. Maar die van zaterdag was zó dik dat die op zondag ook nog wel wat te bieden had. Er was de Volkskrant met later mijn favoriete blad Volkskrant Magazine.
In ons kleine leven in Alphen aan den Rijn, bood de krant een blik op de wereld daar buiten. In een tijd vér voor internet, vokskrant-punt-nl, nrc-punt-nl en nu-punt-nl, een tijd nog ver vóór mobieltjes, laat staan 3-en 4G. In die tijd, zaten wij, mijn vader, mijn moeder, mijn zus en ik, ‘s ochtends vroeg aan die grote houten ontbijttafel. Alwaar wij ons bordje conflakes met melk naar binnen lepelde, terwijl een kopje thee stond af te koelen en ondertussen lazen wij de krant.
In de krant ging het over alles wat ver buiten ons bereik lag. Mensen die er toe deden, mensen die belangrijk zijn en mensen die dingen kunnen waar wij nooit van zouden durven dromen. Het was een soort scheidslijn tussen twee werelden. Wij waren gewone mensen. In een gewone wereld.

Een van mijn grootste worstelingen in mijn leven, eentje die ook altijd in een bepaalde mate aanwezig zal zijn, is een gebrek aan erkenning. Gezien willen worden. Stapje voor stapje gaat het beter. Maar dit soort essentiele emotionele traumas worden niet in een nacht geheeld. Mijn wil om ooit CEO van Shell te worden kwam meer hier uit voort dan dat ik dacht dat dat iets was wat ik echt graag zou willen omdat het me zo ontzettend leuk zou lijken. Het willen verdienen van veel geld had er ook mee te maken. Immers veel geld stond in mijn ogen gelijk aan aanzien. Mede daarom kostte het me zo ontzettend veel moeite om die knoop door te hakken om te stoppen bij Shell.

En laat nou juist die keuze de reden zijn dat ik afgelopen maandag in de krant stond.
Een volledige pagina in het NRC handelsblad én NRC next. Vanuit een camping in Zuid-Frankrijk ontving ik een berichtje van een oude natuurkunde docent, vanuit Canada appte mijn zus en een oude buurjongen. Een ex-tinder-date appte dat haar vader haar het artikel had doorgestuurd omdat hij het zo’n mooi verhaal vond, zonder dat hij wist dat wij ooit hadden staan kussen in het Vondelpark. Vanuit het zuiden van het land ontving ik meerdere mails en in Groningen was een onbekende man zo attend om mij spontaan op te bellen na het lezen van de krant.

En ik, ik denk even terug aan die maandagmorgen in Alphen aan den Rijn. Aan die eerste maandag na die eeuwig durende zomervakantie. Aan dat gezin dat daar aan de ontbijttafel zat, starend naar die pagina grote foto van die hele vrolijke jongen in zijn busje*.

Wat een leven.

*noot: het busje is slechts 50% mijn eigendom, de andere 50% behoort toe aan de onnavolgbare Afke Reijenga die al eens eerder in een blaadje te zien was 😉


*** ENGLISH VERSION***

In the paper

For a moment I felt more known than Donald Trump. For two days it rained messages, phone calls, apps, and everything else. Even at LinkedIn’s servers a slight increase in temperature was observed due to the countless number of hits on my profile.
I was in the paper.

Yes you read that right. And read it again.

I was in the paper.

And not with a small sent in letter, or a tiny relationship ad.
No, just a full page in the NRC trade magazine. The NRC, by the way. Also not just a Metro or a SUN that is lying on your seat in the train with half a banana peel.

I’ll be honest about it; I am super stoked about it!

That even my father told me on the phone that when he went to pay for the newspaper at the cashier of the local bookstore (we usually read de Volkrant at home). That even my father told me that he secretly told the lady behind the counter why he came to get the newspaper today. After all, he had been in that same store for thirty years, but never before could anyone have caught him going home with an NRC.

Of course he will never say that he is proud. But this tells me enough.

Today is Wednesday, the mini tornado is slowly lying down. I can pick up my phone again without it shaking out of my hands and I have started a waiting list for men who want to sign up for 1-on-1 conversations about sexuality and intimacy. No joke.

I ask myself why this is so special for me. To answer that, I will take you back in time for almost thirty years.

The newspaper. The newspaper was always there. The newspaper was there every day. Except of course on Sundays. But the one on Saturday was so thick that it also had something to offer on Sunday. There was de Volkskrant with later my favorite magazine Volkskrant Magazine.
In our small life in Alphen aan den Rijn, the newspaper offered a view of the world outside. Long, long before the internet, vokskrant-dot-nl and nrc-dot-nl, a long time before mobile phones, let alone 3- and 4G. At that time, we, my father, my mother, my sister and I, were sitting at that large wooden breakfast table early in the morning. Where we stook another spoon of our bowl of conflakes with milk inside, while a cup of tea was cooling down and in the meantime we read the newspaper.
In the newspaper it was about everything that was far beyond our reach. People who mattered, people who are important and people who can do things we would never dare dream of. It was a sort of dividing line between two worlds. We were ordinary people. In a normal world.

One of my biggest struggles in my life, one that will always be present to a certain extent, is a lack of recognition. The need to be seen. It is getting better step by step. But this kind of essential emotional trauma is not healed overnight. My desire to become Shell CEO someday came out of this more than that I thought it was something I would really like because it would seem so much fun. Wanting to make a lot of money also had to do with it. After all, a lot of money was equal to prestige in my eyes. That is one of the reasons why it took me so much effort to make the decision to stop working at Shell.

And now, exactly that choice is the reason that I was in the newspaper last Monday.
A full page in the NRC trade magazine and NRC next. From a campsite in southern France I received a message from an old physics teacher, from Canada my sister and an old neighbor texted me. An ex-tinder date claimed that her father had sent her the article because he thought it was such a beautiful story, without knowing that we had ever been kissing at Vondelpark. From the south of the country I received several emails and in Groningen an unknown man was so enthousiastic that he had to call me spontaneously after reading the newspaper.

And me, I think back to that Monday morning in Alphen aan den Rijn. On that first Monday after that eternal summer vacation. To that family that was sitting there at the breakfast table, staring at that page big picture of that very cheerful boy in his van *.

What a life.

* note: the van is only 50% my property, the other 50% belongs to Afke Reijenga

Leeuw

Lionsgate, lionsportal, leeuwenpoort, whatever. 
Nu ik steeds meer spirituele vrienden op facebook heb zie ik ze allemaal voorbij komen. En hoewel ik er niet van overtuigd ben dat het daadwerkelijk zoveel doet als sommigen mensen beweren, kan ik ook niet ontkennen dat ik denk dat de stand van de sterren best invloed op ons heeft. Je lijf, je gemoedstoestand of watdanook.

Maar ongeacht de stand van de sterren, zijn dit sowieso bijzondere dagen en vandaag helemaal. 
Want wel of geen leeuwenpoort, jij was zonder twijfel een leeuw. Geboren op 11 augustus 1951. Een babyboomer. Geen baby leeuw, een echte leeuwin. Voor mij altijd groot en sterk.

“Maar het is toch raar om een verjaardag te vieren als iemand er niet meer is.”
Goed punt pa.
Dus vieren we het niet.
Maar dat neemt niet weg dat ik vandaag even iets meer aan je denk dan al die andere dagen.
Het is precies negen maanden geleden dat we afscheid hebben genomen. Onvoorstelbaar. Tijd. Niets zo ongrijpbaar als tijd. Ooit kocht ik een boek “Waarom de tijd sneller gaat als we ouder worden”. 
Als klein mannetje leek een weekend wel een mini vakantie op zich.
Nu vraag je je letterlijk af waar de tijd blijft.

Sticks zegt “Maar de tijd leert, dat het tij keert.” En zo is het ook.

Ik denk niet dat er dagen voorbij gaan dat ik niet aan jou denk. Het is meer de mate waaraan ik aan je denk die varieert. Wel verbaas ik mij er soms over hoe snel een nieuwe situatie ook went. Dan lijkt het ineens bijna ‘gewoon’ dat papa alleen de trap op komt als hij op bezoek komt. Dat hij alleen thuis is als ik op de koffie kom. Of dat ik je niet meer kan bellen, als ik je wil vertellen over mijn laatste yoga les.

En dan ineens voel ik het helemaal binnen komen. Een diep besef van gemis. Een soort totale verlorenheid. Alsof er letterlijk een diep gat in mijn lijf zit en mijn hart meters naar beneden valt.

Maar de tijd leert, dat het tij keert.
De huilbuien duren korter. Ik herpak me sneller. En het leven gaat door.

Vandaag vaar ik op een heel fragiel bootje door de grachten van mijn gedachten. Ik stap even uit in Peru, zestig werd je. De avond ervoor herinner ik me nog dat we in de karaokebar zingend de vijfde ronde tequilas bestelden. De longen uit ons lijf gezongen. Wat volgde was een hele brakke dag tijdens het hoogtepunt van onze rondreis. 
Op je verjaardag een stempel van Machu Picchu in je paspoort. Als een kind zo blij.

Het heeft even geduurd, maar langzaam is die leeuw in mij ook weer wakker aan het worden. Deze week vond ik een poort, ik ben er snel doorheen gestapt. Geen stempels in mn paspoort, wel op weg naar een volgend avontuur. ❤️

Pride 2019

Together with about a million others, I roamed around the canals of Amsterdam yesterday.

The offcial statement of the city is; Pride Amsterdam is a festival to celebrate that you can be who you want to be and can love whoever you want.

Yesterday a man at the canals asked if he could kiss me. I remember years ago I would be mad, insulted and what more.

Yesterday I was mostly flabbergasted by the enormous amounts of people dressed up in colorful, expressive and kinky ways. And even better, I was pleasantly surprised by the amount of love that was flowing through the city! There are two annual days like this in the city; kingsday and pride. I am just wondering why a lot of people need to drink about five beers first and have a dedicated day to celebrate this. When we could be a little more loving and sweet to each other all day everyday. It was just so nice to meet people everywhere, not avoiding eye-contact but just smiling right at you. I believe this is our true state of being. Being happy and free.

For me also a nice moment to share about my own experience in my explorations of life.

One of my highlights when I lived in the city of Groningen was my regular visits to Rob de Kapper, the crazy, super sweet and colorful barber who is totally notorious in Groningen and far beyond.

To me, Rob is so gay, you can see it from miles away. We would always have endless chats about sexuality, love and life. And Rob, being the beautiful man that he is, would never leave a chance to try to seduce me into his wildest fantasies. I would laugh, feel flattered and be very clear; “No thanks, I’m not gay.” We would discuss about men loving men and men making love to men while being heterosexual. I was a hundred percent sure this was impossible and just laughed as I thought this was another one of his tricks trying to seduce me.


It was a few years ago when I met a man in a men’s group, that told me: “I don’t believe in straight or gay or any label we come up with to put on it. I believe we are all just human beings and we can feel love and attraction to all. Maybe you feel more attraction to women, maybe more to men, but there is no such thing as gay, straight, or … we are just human beings and all day everyday we are overloaded with feelings, emotions and attractions. We’ve just tried to organise this for ourselves, but it’s all made up in our minds.

So suddenly, there is super cool big man, that I kind of look up to, who doesn’t have any interest in seducing me ,and telling me this. It opened up my view of life. Maybe he is right.


Maybe that does explain that weird uncomfotable feeling I might have had when I met a gorgeous man.

It was only a few years later, after I met Afke and I realized there was still sooo much to discover in love and life. That I decided that I wanted to explore intimacy with a man. Not that I felt a very strong desire. But just because I can. And just to get rid of my own ideas of it “being wrong”. Fighting my own prejudices and judgements. And not only my own. All these prejudices. All these judgements.

What followed was a small get together, where I very gently made out with a man. I was in shock.

So much was being touched emotionally. I remember being so thankful to Afke for supporting me in this crazy journey. And I felt liberated. Liberated that I gave myself permission to just do this. Regardless of what anyone might think about it.

It was early in the summer of 2018 when I met this beautiful man called Alencar at the Portugal Tantra festival. Al is such a gorgeous and radiant being, he looks like he just comes from the cover of “Men’s Health”. And besides looking amazing, he is also a super sweet and beautiful person. We hang out and had the most amazing and ecstatic week at the tantra festival. And it was so precious to share intimacy with another man. Sharing intimacy with a man, feels so vulnerable, yet so beautiful as well. For me it’s not about having sex, I don’t feel that sexual desire that drives me crazy, as I can feel towards women. But just sharing an intimate space together. Holding each other, being sweet and loving. Touches me.


Today I’m liberating myself a bit more. By writing about it and posting this beautiful picture. And I’m liberating you too. Giving you permission to explore around your own judgements and shame.

Yesterday a man at the canals asked if he could kiss me. I politely said no smiled at him and thanked him for his request.

Whether you’re around the canals any day of the year or wherever you are in the world. Just look people in the eyes, smile at them and spread some love.

Sharing is caring

Tantra Tantra Tantra (& sex)


***english below***

Zelf weet ik ook niet precies wat het is.
Ik weet wel dat veeel mensen mij er de laatste tijd naar vragen.
En terecht.
Het laat zich alleen niet zo eenvoudig beschrijven.

Zie het als atletiek.
Als je aan atletiek doet, heeft niemand nog een flauw idee wat je doet.
Dat varieert van kogelstoten tot verspringen.
Van discuswerpen tot hordelopen.
En zo voort.
Zo is het bij tantra ook een beetje.

Het gaat over verbinding, verbinding met je zelf, de ander, of zelfs het universum.
Het gaat over helemaal aanwezig zijn met dat wat zich aandient.
Voor mij is het ook heel erg leren voelen. Leren voelen in mijn lijf, wat brengen situaties of mensen voor gevoelens in mijn lijf teweeg, hoe maak ik hier contact mee en hoe ga ik hier mee om.

Het gaat ook over sex. Maar dat hoeft dus niet. Als jij liever kogels stoot, hoef je niet hoog te springen. Snap je? 😉

Maar het mag wel.

Ahhhhh. (<= dat is een zucht van opluchting.)

Lees dat nog maar eens: Sex mag.

Ahhhhhh.

En dat is fijn. Want sexualiteit zit heel diep, heel intens, in ons allemaal.
Maar oei we vinden het zo spannend. 
Ja ik ook nog steeds, heerlijk ook die spanning, en helemaal als ik daar in kan ontspannen – volg je me nog?

Maar wat minder leuk is; er zit zo veel schuld en schaamte op.
Stel je nou voor dat dat op kogelstoten zou zitten.
Dat jij diep van binnen het ontzettend leuk, fijn en bevrijdend vindt om kogels te stoten. 
Maar dat je daar niet echt voor uit durft te komen. Omdat er allerlei in de maatschappij geldende gevoelens van schaamte op zitten. “Hoort niet”, “Kogelstoten is voor anderen”, “Spierballen zijn vies”.

Zo denken we dus vaak over sex:

“Dat kan toch niet”, “Alleen met de ware”, “Mijn geslachtsdeel is iets raars, iets vies” (au!) en zo voort.

Raar he?

Gaat het toch weer over sex. Fijn he. Daar wil ik het nog vaker over hebben.
En in tantra mag dat. Maar het hoeft niet. Het mag ook gewoon gaan over heel liefdevol samenzijn. Over het universum, over alles eigenlijk. En dus ook over sex.

En om jullie een klein beetje te helpen, organiseert James samen met Puja dit jaar weer het Tantra Festival Holland 2019. In Augustus, in Havelte. Natuurlijk is Afke daar ook. 
Bereid je voor op een liefdesbubbel van een week. 
Geen drugs, geen drank. 
Alleen maar liefde. 
Ja dat is heel eng en spannend. Maar je gaat er ook heel lief en vrolijk van kijken, zie mij maar als levend bewijs op de foto. Zoveel liefde ontvang je niet op je kantoor. Jammer ook eigenlijk.

Doe het maar gewoon een keer. Er zijn meer mensen je voor geweest, die ooit dachten dat ze heel normaal waren. En vervolgens betoverd zijn door de ware magie van het leven.

Bedank mij later maar. Of geef me een knuffel als je er bent. Ga ik weer zo vrolijk kijken ❤️

Liefs

PS en met “Sjoerd10” krijg je ook nog 10% korting 😁

📸: Camilo Duque Dazzy

================================
=== ENGLISH VERSION===

Tantra Tantra Tantra (& sex)

I don’t know exactly what it is either.
I know that many people have been asking me about it lately.
Rightly so.
It is not easy to describe.

Think of it as athletics.
When you do athletics, nobody has a clue what you are doing.
This varies from shot put to long jump.
From throwing discus to hurdling.
And so on.
That’s how it is with tantra.

It is about connection, connection with yourself, the other, or even the universe.
It is about being completely present with that which presents itself.
For me it is also very much learning to feel. Learning to feel in my body, what kind of feelings do situations or people cause in my body, how do I make contact with this and how do I deal with this.

It’s also about sex. But that is not necessary. If you prefer to shot-put, you don’t have to jump high. Do you understand? 😉

But it is allowed.

Ahhhhh. (<= That’s a sigh of relief.)

Read that again: Sex is allowed.

Ahhhhhh.

And that’s nice. Because sexuality is very deep, very intense, in all of us.
But we think it’s so exciting and scary.
Yes, me too, still! But it’s also wonderful, and especially if I can relax in it – are you still with me?

But what is less fun; there is so much guilt and shame on it.
Imagine that it would be shot put.
That deep down you find it incredibly fun, nice and liberating to hit bullets.
But that you don’t really dare to talk about that. Because there are all kinds of feelings of shame in society. “Does not belong”, “Shot put is for others”, “Muscles are dirty”.

So we often think about sex:

“That is not possible”, “Only with the one”, “My genitals is something strange, something dirty” (au!) And so on.

Weird, isn’t it?

Is it about sex again? Great! I want to talk about that even more often.
And in tantra that is allowed. But it’s not necessary. It can also be about being together in a very loving way. About the universe, about everything actually. And so also about sex.

And to help you a little, James and Puja are organizing the Tantra Festival Holland 2019 again this year. In August, in Havelte. Of course Afke is there too.
Prepare for a love bubble of a week.
No drugs, no drinks.
Only love.
Yes that is very scary and exciting. But you will also look very sweet and cheerful, see my face as living proof in the photo. You won’t receive that much love at your office. Too bad actually.

Just do it once. There have been more people before you who once thought they were very normal. And then be enchanted by the true magic of life.

Thank me later. Or give me a hug when you get there. So I will look so cheerful again ❤️

Love

PS and with “Sjoerd10” you also get a 10% discount 😁

📸: Camilo Duque Dazzy

STOP

Brandt er met rode letters op mijn netvlies. Wij staan midden op de A2, de rode letters zijn afkomstig van ons dashboard. Wij zijn oververhit. Niet wij, maar onze blauwe Golf. Nouja, als we heel eerlijk zijn, wij ook een klein beetje. Daarover later meer. Wij, dat zijn Afke en ik. Het is niet de eerste keer dit jaar dat we problemen hebben met de koeling. We stonden al stil in België, onderweg naar Portugal. We stonden al
stil bij Hoorn, onderweg naar Terschelling. En nu dus, bij Leerdam. Onderweg naar Son en Breugel. Wat zou het universum ons hiermee willen vertellen..

Motor uit, knipperlichten aan (‘de pinkers’) Afke de snelweg op om met haar charmante verschijning de andere auto’s in de file ruimte te laten maken, zodat ondergetekende de blauwe Golf naar de vluchtstrook kan duwen. Alwaar we even af kunnen koelen..

Oververhit. Het thema van vandaag. Terwijl de auto staat af te koelen, en wij op een kleurrijk kleedje langs de Linge hetzelfde doen, zie ik ineens de paralel met eerder vandaag.

Even zijn we twee kleine kinderen die zich niet kunnen uiten. Twee volwassenen die ondanks al die moeite en al ons bewustzijn, zich even volledig in de staat van twee hele kleine kindjes begeven.
Het is ongelooflijk.
Dit fascineert mij tot ongekende diepte. Wat gebeurt hier. Waarom doen we dit. Zo menselijk, we weten er inmiddels alles van. Cursus na cursus, boeken kan ik er over verslinden, maar dit is de praktijk. En ik zit er vol in. En ik niet alleen dit keer. Er wordt gediscussieerd, verweten, gezwegen (oh die is zo lekker, helemaal niets zeggen, de allesovertreffende trap). De tijd verstrijkt in een ander tempo. Een uur kan zo voorbij zijn. Twee ook. Tot ineens, heel voorzichtig het bewustzijn er doorheen sluimert. Als liefde dat een héél klein kiertje heeft gevonden om
doorheen te kruipen.

Meer is er niet nodig. Een glimp, een flits, één photon kan al voldoende zijn. Het moment dat één van de twee kiest om uit te stappen. Uitstappen uit deze gekozen realiteit, de boosheid, de frustratie, verdriet, onmacht. Om vanuit liefde, zachtheid en kwetsbaarheid de ander weer te benaderen.

Afke neemt een duik in de Linge, ik start de motor en zie dat de temperatuur is gedaald tot onder het kookpunt. 
Nu is er nog maar één die nog een beetje mag afkoelen. 
Ik trek mijn shirt en mijn broek uit, loop door het gras en neem een duik..

Onderweg naar huis

Na vier weken rijd ik weg uit Awakeland Portugal , mijn hart doet altijd een beetje pijn als ik weg rijd vanuit de zuidwest kust van Portugal. Aljezur, Odeceixe, Vila Nova de Milfontes. Alleen die namen al. De rust daar, de vertraging, alsof de tijd hier ietsje langzamer gaat. De zon komt iets langzamer op en zakt ook weer iets langzamer onder. Vanavond ook. De omgeving kleurt al iets goud geler als ik door het rauwe droge landschap rijd. Het heeft iets hards, iets ruws. Droog, veel steen en de planten hebben allemaal iets hards, iets stekeligs ook. In combinatie met de koude gure winden die er kunnen waaien, afgewisseld door de plotseling alles verbandende zon, heeft het bijna iets onherbergzaams.

Het landschap dat aan mij voorbij trekt neemt mij mee drie dagen terug in de tijd. Daar zat ik. Met alleen een slaapzak en een fles water. Een opschrijfboekje en een pen, en een tubetje zonnebrand. Hoe is het om eens 26u zonder eten in de natuur door te brengen, een soort vision quest voor beginners. Blijven ademen, blijven observeren. Af en toe denken dat je gek wordt, dan later anderen hun ervaringen horen en realiseren dat het wel mee viel. Een dag die langzaam voorbij trekt, net als het langschap nu waar ik doorheen rijd.

Ik houd hier van. Als een herinnering aan ons bestaan. Dat we niet gemaakt zijn om uren in autootjes in de file te staan en dan in een kantoortje te zitten. We zijn levende wezentjes, net als de plantjes en de dieren in een of ander niet te bevatten leip en gigantisch universum. Zo mooi.

Ik rijd door, de stoel naast me is leeg, Afke is al eerder terug gegaan om afscheid te nemen van een dierbare vriendin. Ik merk hoe daarmee ‘onze Portugal trip’ daarmee voor de tweede keer is onderbroken. Dat doet iets met me.

“Zo had ik het niet geplanned.”
“We hadden nu gezellig samen moeten zijn.”

Afke denkt daar niet over na, die doet gewoon, laat los wat niet werkt en gaat verder. Een fascinerende kwaliteit, ik kijk inmiddels al een tijdje achter de schermen mee, maar ik heb het trucje nog niet geleerd.

Ik rijd verder en droom nog even weg. Het is een klein stukje romantiek, zo’n ideaalbeeld van een perfect klein wereldje.

Ik bel mijn vader, een man alleen. We praten wat, maar nooit heel veel. Ik vraag mij af in welke mate ik voor hem moet zorgen en er voor hem moet zijn in deze eenzame periode. Maar ik wil niet in Alphen aan den Rijn zijn, ik wil nu juist de wereld verkennen en zien wat er allemaal leeft en kan. We wisselen wat alledaagsheden uit en af en toe merk ik de openheid in onze verbinding. Fijn vind ik dat.

In de verte zie ik Lissabon naderen. Ik rijd nog even door en kom aan op een foei lelijk industrie terreintje. Na vier weken lever ik dit gekke busje weer in. Vier weken die aanvoelen als vier levens. Tantra, Portugal, magie. Ik kan nog dagen doorschrijven. Eigenlijk wil ik hier nooit weg. Maar het is even goed zo.