Leren leven – deel 2

Het zit er weer op. Een week geleden stapten we symbolisch door een magische poort om de gewone wereld even achter ons te laten en op zoek te gaan naar de diepste lagen in onszelf. En na een week die ik niet hier in woorden kan samenvatten, zijn we vandaag wederom door de symbolische poort gestapt, uit de wereld van magie, sexualiteit en spiritualiteit, terug in de ‘normale’ wereld. En normaal. Wat is normaal? Wat is nou echt normaal. Waarom zijn we hier uberhaupt. En wat doen we hier?

De reden om naar Bali te gaan, was om weer deel te nemen aan een ista training.
Ik heb vorig jaar al eens gepoogd hier iets over op te schrijven, maar eigenlijk werkt dat gewoon niet. Ik voel me volledig binnenstebuiten gekeerd en weer netjes in elkaar gezet.

Op een dag als vandaag merk ik dat mijn gedachten het fijn vinden om alles zo snel mogelijk te begrijpen. Alles zo snel mogelijk een plekje te geven. Lekker veilig, alles weer begrijpen en door.

Op dagen als deze vind ik het gewoon lastig om te begrijpen hoe dit leven zich ontvouwt. Het is ook niet te begrijpen. Ik probeer me er aan over te geven. Te genieten van de sensatie van veel te weinig slaap in combinatie met de totale emotionele openheid. Open hart, open blik. Je ziet gewoon aan iedereen die mee deed, dat ze er als een ander mens uit komen. Opengebroken, meer inzicht in wie ze echt zijn. Alle oude gedachten en overtuigingen mogen overboord. Geef je er maar even aan over.

Een week waarin je niet begrijpt hoe we als mensen zo hebben kunnen vergeten hoe het is om gewoon mens te zijn. In Een vorig blog schreef ik over Your Lab en hoe we daar opnieuw leren leven. Hoe André met al zijn liefde en zachtheid ons dat voorzichtig bijbrengt. ISTA is niet voor iedereen, maar als je denkt dat er iets is dat je aanspreekt, kan ik alleen maar zeggen; doe het. Doe het alsjeblieft. Voor jezelf en iedereen om je heen. Leren leven 2.0.
Leren dat het helemaal ok is om aan te geven hoe jij het wil, en ook hoe jij het niet wil. Niet alleen leren door te luisteren naar verhalen, maar zelf de diepte in worden gesleurd en het met je eigen lijf ervaren.

Een snelkookpan van 30 tot 50 deelnemers , die aan de hand worden genomen om heel diep naar binnen te gaan. Als een zeven dagen durende chirurgische operatie, elke dag ietsje dieper om er uiteindelijk weer helemaal uit te komen.

Het is mijn laatste dag op Bali. Ik kijk naar de zee, zie de prachtige golven binnenkomen en herinner mij waar mijn reis mee begon. Denk aan mijn bijzondere ontmoeting met James in de jungle bij Les. Zie de zon onder zakken in de zee. En weet dat ik morgenavond Afke weer zal zien. Leren leven. Het is eindelijk begonnen. Als je ooit de kans krijgt om te springen, doe het alsjeblieft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *