The morning after..

Buiten is het grijs en druilerig. Ik tuur naar buiten, naar de donkere, natte straten. De stad komt heel langzaam weer op gang. Zonder twijfel is dit mijn favoriete deel van de dag. Misschien dat ik daarom ook altijd zo graag zo vroeg ga slapen. Behalve gisteravond, en vorige week en die week daarvoor.

Drie weken achter elkaar bracht ik mijn woensdagavonden door met een groep mannen. “Let’s talk about sex” doopte ik begin dit jaar samen met Wiljo tijdens een bijeenkomst van Mannenkracht deze reeks van drie avonden. En zoals ik twee weken geleden al schreef, gaat het eigenlijk helemaal niet over sex. Het gaat er om dat wij als mannen samen komen, van elkaar kunnen en durven te leren en elkaar mogen ontmoeten zonder oordeel, zonder verhaal.

En het gaat ook wel over sex. Het gaat over sexualiteit in al zijn dieptes, al zijn nuances. Het gaat over mannen die benieuwd zijn de diepte van het leven te willen ontdekken en ervaren. Het gaat over de wereld van emoties, spanningen en energie. Deze is zelfs voelbaar. En dat maakt het zo mooi. Daarnaast komen de meest uiteenlopende zaken aan bod. En met gepaste voorzichtigheid wordt er af en toe een vraag gesteld aan een ander. Het gaat over elkaar ontmoeten. De andere persoon zien zoals hij is, zonder oordeel en zonder de ideeën die je misschien over iemand hebt als je die voor het eerst ziet. En dan blijkt dat, ongeacht uiterlijk en verhaal, er zo veel herkenning zit in wat de ander heeft te delen.

Het liefst zou ik hier een verslag doen van hoe de avond van A tot Z verliep. Omdat ik er echt in geloof dat gisteravond de wereld weer een heel klein beetje mooier is geworden.

Het is inmiddels kwart over tien ‘s avonds. We zijn iets uitgelopen, maar voor mijn gevoel kon dat wel vanavond. De cirkel is rond. Het is doodstil. Niemand maakt aanstalten om op te staan.


We hadden het al eerder benoemd vanavond. En dit is precies een van de elementen waar deze avond om draait. De energie voelen van wat er is. Met volle aandacht aanwezig zijn in elkaars samenzijn. En daar genieten we nog even van na. Want zo vaak doen we dit niet. Met alleen maar mannen, aanwezig zijn in elkaars samenzijn. En dat voelt een beetje magisch. Daar wil je niet zomaar uit.

Ik realiseer me dat als ik naar huis ga, ik thuis kom bij Afke. En hoe gek ik ook op haar ben, eigenlijk wil ik dat vanavond even niet. Ik wil dit even vasthouden, dit gevoel. Deze helderheid. Is dit mannelijkheid? Wie zal het zeggen.

Vandaag kijk ik uit het raam, zit het er weer op. Ik geniet nog even na. Dank jullie wel, mannen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *