Out and about


Dat was me even wat.

Even een klein avontuurtje op de dinsdagavond.

Wat begon met het idee om ‘s middags nog even een bakkie te doen, eindigde in een mini-wild-kampeer avontuur. Nu stelt dat op zich niet zo veel voor. En toch.

“Heb zin om tentje op de rug te gooien en zo in het bos te slapen. Jij?”

Appte Sjors om drie uur ‘s middags. Vlak voordat ik op het punt stond om te vertekken.

Huh wat!? Kamperen, waar dan?

Buiten?

Dat mag toch helemaal niet.

Waren zo maar wat gedachten die bij mij boven kwamen drijven.

Daarbij had ik ook nog afgesproken om de volgende morgen om negen uur yoga les te geven in Yogaschool Noord in Amsterdam. Redenen genoeg dus om het niet te doen.

En zo reed ik dinsdagmiddag, een uurtje later dan geplanned, met een tas vol extra dikke sokken, trui, slaapzak en muts richting Sjors.

We hadden een plan.

Sjors stond in alle rust nog een lekker hapje te koken, die vervolgens zorgvuldig werd ingepakt in een bewaardoosje. De uitrusting werd nog eenmaal doorgelopen. Extra fles water mee voor je weet maar nooit. En ineens liepen wij met z’n tweëen door een niet nader te noemen prachtig stuk Nederlands natuurgebied waar bos en duin elkaar afwisselden.

En los van dat ik het allemaal rete spannend vond, en mijn tas veel te zwaar was en ik dacht ‘ dit red ik nooit’. Los daarvan was het vooral zo ontzettend lekker om op dinsdagavond, geheel ongeplanned ineens buiten te lopen, met een grote tas met warme kleding een slaapzak en een tentje en de magnifieke man Sjors naast mij.

De herfst was al duidelijk voelbaar in de frisheid van de lucht. Er waaide een zacht windje en zon prikte af en toe nog door het wolkendek heen. Het was stil op straat, op een enkel hertje na, dat wegdook als wij aankwamen, zagen we niemand meer. We liepen over de paden, langs de paden en een piepklein stukje van de paden af. Op zoek naar een klein stekje om ons kamp op te zetten. Tussen de bomen, onderaan een heuveltje. Zaten we daar. Heerlijk beschut. Dit gaat hem worden.

Sjors ontvouwde zich over de tent terwijl ondergetekende wat droog hout, takjes en ander brandbaars verzamelde, en keurig gesorteerd klaar legde voor als de nacht zou vallen.

Daar zaten we. Twee mannen. Buiten in de wildernis. Is dat waar? Heb je nog echte wildernis in Nederland? Waar de grootste spanning was of we geen boswachter tegen zouden komen die ons terug naar huis zou sturen. Wat geeft het. Het was magnifiek. Om eens een avond iets totaal anders te doen dan je al die andere avonden doet.

Sowieso om met twee man bij een piepklein vuurtje te zitten en te delen over het leven. In al haar facetten. Over liefde en lust, macht en overgave, dromen en teleurstellingen. Dat gun je iedere man.

Na een wonderbaarlijke nacht slaap, waarbij ik zelfs midden in de nacht mijn muts afzetten en mijn soxs uit kon trekken. Met iets meer woelen dan normaal. Uiteraard het gemis van het goddelijke lijf van Afke naast mij. En een toch wel iets harde bodem. Ging om zes uur de wekker, om er toch voor te zorgen op tijd bij de yoga te zijn.

En dan kan eigenlijk je dag al niet meer stuk. Een gevoel van euforie. Gewoon door eens iets te doen, wat je anders eigenlijk nooit doet. Het slaaptekort ruimschoots gecompenseerd door een gevoel van onoverwinnelijkheid, besprenkelt met een sausje van dopamine. En het is pas woensdag.

Fijne dag allemaal.
🏕

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *