In de krant

*** ENGLISH BELOW ***

In de krant

Even voelde ik mij bekender dan Donald Trump. Twee dagen lang regende het berichtjes, telefoontjes, appjes, en wat al niet meer. Zelfs bij de servers van LinkedIn werd een lichte temperatuursverhoging waargenomen door het onnoemelijk aantal hits op mijn profiel.
Ik stond in de krant.

Ja dat lees je goed. En lees het nog maar eens.

Ik stond in de krant.

En niet met een kleine ingezonden brief, of een piepkleine contactadvertentie mzktvr.
Nee, gewoon een volledige pagina in het NRC handelsblad. Het NRC nota bene. Ook niet zomaar even een Metrootje of een Sp!ts die met een halve bananenschil op je stoel in de trein ligt.

Ik zal er eerlijk over zijn, zo ben ik dan ook wel weer; In mijn nopjes ben ik.

Dat zelfs mijn vader door de telefoon vertelde, dat toen hij de krant ging afrekenen bij de kassa van de lokale boekhandel (wij zijn de Volkrant-lezers van huis uit). Dat zelfs mijn vader vertelde, dat hij de mejuffrouw achter de balie stiekem even vertelde wáárom hij de krant vandaag kwam halen. Immers komt hij al dertig jaar in diezelfde winkel, maar nooit eerder had iemand hem er op kunnen betrappen om daar met een NRC naar huis te gaan.

Zeggen dat hij trots is zal hij natuurlijk nooit doen. Maar wat geeft het, dit is toch wel echt een zeldzaamheid. Dit zegt mij genoeg.

Het is vandaag woensdag, de mini-tornado gaat langzaam liggen. Ik kan mijn telefoon weer oppakken zonder dat hij direct uit mijn handen trilt én ik ben een wachtlijst begonnen voor mannen die zich aan willen melden voor 1-op-1 gesprekken over seksualiteit en intimiteit. Geen grap.

Ik vraag mijzelf af waarom dit zo bijzonder voor mij is. Om daar antwoord op te kunnen geven neem ik jullie een kleine dertig jaar mee terug in de tijd.

De krant. De krant was er altijd. De krant was er iedere dag. Behalve natuurlijk op zondag. Maar die van zaterdag was zó dik dat die op zondag ook nog wel wat te bieden had. Er was de Volkskrant met later mijn favoriete blad Volkskrant Magazine.
In ons kleine leven in Alphen aan den Rijn, bood de krant een blik op de wereld daar buiten. In een tijd vér voor internet, vokskrant-punt-nl, nrc-punt-nl en nu-punt-nl, een tijd nog ver vóór mobieltjes, laat staan 3-en 4G. In die tijd, zaten wij, mijn vader, mijn moeder, mijn zus en ik, ‘s ochtends vroeg aan die grote houten ontbijttafel. Alwaar wij ons bordje conflakes met melk naar binnen lepelde, terwijl een kopje thee stond af te koelen en ondertussen lazen wij de krant.
In de krant ging het over alles wat ver buiten ons bereik lag. Mensen die er toe deden, mensen die belangrijk zijn en mensen die dingen kunnen waar wij nooit van zouden durven dromen. Het was een soort scheidslijn tussen twee werelden. Wij waren gewone mensen. In een gewone wereld.

Een van mijn grootste worstelingen in mijn leven, eentje die ook altijd in een bepaalde mate aanwezig zal zijn, is een gebrek aan erkenning. Gezien willen worden. Stapje voor stapje gaat het beter. Maar dit soort essentiele emotionele traumas worden niet in een nacht geheeld. Mijn wil om ooit CEO van Shell te worden kwam meer hier uit voort dan dat ik dacht dat dat iets was wat ik echt graag zou willen omdat het me zo ontzettend leuk zou lijken. Het willen verdienen van veel geld had er ook mee te maken. Immers veel geld stond in mijn ogen gelijk aan aanzien. Mede daarom kostte het me zo ontzettend veel moeite om die knoop door te hakken om te stoppen bij Shell.

En laat nou juist die keuze de reden zijn dat ik afgelopen maandag in de krant stond.
Een volledige pagina in het NRC handelsblad én NRC next. Vanuit een camping in Zuid-Frankrijk ontving ik een berichtje van een oude natuurkunde docent, vanuit Canada appte mijn zus en een oude buurjongen. Een ex-tinder-date appte dat haar vader haar het artikel had doorgestuurd omdat hij het zo’n mooi verhaal vond, zonder dat hij wist dat wij ooit hadden staan kussen in het Vondelpark. Vanuit het zuiden van het land ontving ik meerdere mails en in Groningen was een onbekende man zo attend om mij spontaan op te bellen na het lezen van de krant.

En ik, ik denk even terug aan die maandagmorgen in Alphen aan den Rijn. Aan die eerste maandag na die eeuwig durende zomervakantie. Aan dat gezin dat daar aan de ontbijttafel zat, starend naar die pagina grote foto van die hele vrolijke jongen in zijn busje*.

Wat een leven.

*noot: het busje is slechts 50% mijn eigendom, de andere 50% behoort toe aan de onnavolgbare Afke Reijenga die al eens eerder in een blaadje te zien was 😉


*** ENGLISH VERSION***

In the paper

For a moment I felt more known than Donald Trump. For two days it rained messages, phone calls, apps, and everything else. Even at LinkedIn’s servers a slight increase in temperature was observed due to the countless number of hits on my profile.
I was in the paper.

Yes you read that right. And read it again.

I was in the paper.

And not with a small sent in letter, or a tiny relationship ad.
No, just a full page in the NRC trade magazine. The NRC, by the way. Also not just a Metro or a SUN that is lying on your seat in the train with half a banana peel.

I’ll be honest about it; I am super stoked about it!

That even my father told me on the phone that when he went to pay for the newspaper at the cashier of the local bookstore (we usually read de Volkrant at home). That even my father told me that he secretly told the lady behind the counter why he came to get the newspaper today. After all, he had been in that same store for thirty years, but never before could anyone have caught him going home with an NRC.

Of course he will never say that he is proud. But this tells me enough.

Today is Wednesday, the mini tornado is slowly lying down. I can pick up my phone again without it shaking out of my hands and I have started a waiting list for men who want to sign up for 1-on-1 conversations about sexuality and intimacy. No joke.

I ask myself why this is so special for me. To answer that, I will take you back in time for almost thirty years.

The newspaper. The newspaper was always there. The newspaper was there every day. Except of course on Sundays. But the one on Saturday was so thick that it also had something to offer on Sunday. There was de Volkskrant with later my favorite magazine Volkskrant Magazine.
In our small life in Alphen aan den Rijn, the newspaper offered a view of the world outside. Long, long before the internet, vokskrant-dot-nl and nrc-dot-nl, a long time before mobile phones, let alone 3- and 4G. At that time, we, my father, my mother, my sister and I, were sitting at that large wooden breakfast table early in the morning. Where we stook another spoon of our bowl of conflakes with milk inside, while a cup of tea was cooling down and in the meantime we read the newspaper.
In the newspaper it was about everything that was far beyond our reach. People who mattered, people who are important and people who can do things we would never dare dream of. It was a sort of dividing line between two worlds. We were ordinary people. In a normal world.

One of my biggest struggles in my life, one that will always be present to a certain extent, is a lack of recognition. The need to be seen. It is getting better step by step. But this kind of essential emotional trauma is not healed overnight. My desire to become Shell CEO someday came out of this more than that I thought it was something I would really like because it would seem so much fun. Wanting to make a lot of money also had to do with it. After all, a lot of money was equal to prestige in my eyes. That is one of the reasons why it took me so much effort to make the decision to stop working at Shell.

And now, exactly that choice is the reason that I was in the newspaper last Monday.
A full page in the NRC trade magazine and NRC next. From a campsite in southern France I received a message from an old physics teacher, from Canada my sister and an old neighbor texted me. An ex-tinder date claimed that her father had sent her the article because he thought it was such a beautiful story, without knowing that we had ever been kissing at Vondelpark. From the south of the country I received several emails and in Groningen an unknown man was so enthousiastic that he had to call me spontaneously after reading the newspaper.

And me, I think back to that Monday morning in Alphen aan den Rijn. On that first Monday after that eternal summer vacation. To that family that was sitting there at the breakfast table, staring at that page big picture of that very cheerful boy in his van *.

What a life.

* note: the van is only 50% my property, the other 50% belongs to Afke Reijenga

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *