STOP

Brandt er met rode letters op mijn netvlies. Wij staan midden op de A2, de rode letters zijn afkomstig van ons dashboard. Wij zijn oververhit. Niet wij, maar onze blauwe Golf. Nouja, als we heel eerlijk zijn, wij ook een klein beetje. Daarover later meer. Wij, dat zijn Afke en ik. Het is niet de eerste keer dit jaar dat we problemen hebben met de koeling. We stonden al stil in België, onderweg naar Portugal. We stonden al
stil bij Hoorn, onderweg naar Terschelling. En nu dus, bij Leerdam. Onderweg naar Son en Breugel. Wat zou het universum ons hiermee willen vertellen..

Motor uit, knipperlichten aan (‘de pinkers’) Afke de snelweg op om met haar charmante verschijning de andere auto’s in de file ruimte te laten maken, zodat ondergetekende de blauwe Golf naar de vluchtstrook kan duwen. Alwaar we even af kunnen koelen..

Oververhit. Het thema van vandaag. Terwijl de auto staat af te koelen, en wij op een kleurrijk kleedje langs de Linge hetzelfde doen, zie ik ineens de paralel met eerder vandaag.

Even zijn we twee kleine kinderen die zich niet kunnen uiten. Twee volwassenen die ondanks al die moeite en al ons bewustzijn, zich even volledig in de staat van twee hele kleine kindjes begeven.
Het is ongelooflijk.
Dit fascineert mij tot ongekende diepte. Wat gebeurt hier. Waarom doen we dit. Zo menselijk, we weten er inmiddels alles van. Cursus na cursus, boeken kan ik er over verslinden, maar dit is de praktijk. En ik zit er vol in. En ik niet alleen dit keer. Er wordt gediscussieerd, verweten, gezwegen (oh die is zo lekker, helemaal niets zeggen, de allesovertreffende trap). De tijd verstrijkt in een ander tempo. Een uur kan zo voorbij zijn. Twee ook. Tot ineens, heel voorzichtig het bewustzijn er doorheen sluimert. Als liefde dat een héél klein kiertje heeft gevonden om
doorheen te kruipen.

Meer is er niet nodig. Een glimp, een flits, één photon kan al voldoende zijn. Het moment dat één van de twee kiest om uit te stappen. Uitstappen uit deze gekozen realiteit, de boosheid, de frustratie, verdriet, onmacht. Om vanuit liefde, zachtheid en kwetsbaarheid de ander weer te benaderen.

Afke neemt een duik in de Linge, ik start de motor en zie dat de temperatuur is gedaald tot onder het kookpunt. 
Nu is er nog maar één die nog een beetje mag afkoelen. 
Ik trek mijn shirt en mijn broek uit, loop door het gras en neem een duik..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *