Onderweg naar huis

Na vier weken rijd ik weg uit Awakeland Portugal , mijn hart doet altijd een beetje pijn als ik weg rijd vanuit de zuidwest kust van Portugal. Aljezur, Odeceixe, Vila Nova de Milfontes. Alleen die namen al. De rust daar, de vertraging, alsof de tijd hier ietsje langzamer gaat. De zon komt iets langzamer op en zakt ook weer iets langzamer onder. Vanavond ook. De omgeving kleurt al iets goud geler als ik door het rauwe droge landschap rijd. Het heeft iets hards, iets ruws. Droog, veel steen en de planten hebben allemaal iets hards, iets stekeligs ook. In combinatie met de koude gure winden die er kunnen waaien, afgewisseld door de plotseling alles verbandende zon, heeft het bijna iets onherbergzaams.

Het landschap dat aan mij voorbij trekt neemt mij mee drie dagen terug in de tijd. Daar zat ik. Met alleen een slaapzak en een fles water. Een opschrijfboekje en een pen, en een tubetje zonnebrand. Hoe is het om eens 26u zonder eten in de natuur door te brengen, een soort vision quest voor beginners. Blijven ademen, blijven observeren. Af en toe denken dat je gek wordt, dan later anderen hun ervaringen horen en realiseren dat het wel mee viel. Een dag die langzaam voorbij trekt, net als het langschap nu waar ik doorheen rijd.

Ik houd hier van. Als een herinnering aan ons bestaan. Dat we niet gemaakt zijn om uren in autootjes in de file te staan en dan in een kantoortje te zitten. We zijn levende wezentjes, net als de plantjes en de dieren in een of ander niet te bevatten leip en gigantisch universum. Zo mooi.

Ik rijd door, de stoel naast me is leeg, Afke is al eerder terug gegaan om afscheid te nemen van een dierbare vriendin. Ik merk hoe daarmee ‘onze Portugal trip’ daarmee voor de tweede keer is onderbroken. Dat doet iets met me.

“Zo had ik het niet geplanned.”
“We hadden nu gezellig samen moeten zijn.”

Afke denkt daar niet over na, die doet gewoon, laat los wat niet werkt en gaat verder. Een fascinerende kwaliteit, ik kijk inmiddels al een tijdje achter de schermen mee, maar ik heb het trucje nog niet geleerd.

Ik rijd verder en droom nog even weg. Het is een klein stukje romantiek, zo’n ideaalbeeld van een perfect klein wereldje.

Ik bel mijn vader, een man alleen. We praten wat, maar nooit heel veel. Ik vraag mij af in welke mate ik voor hem moet zorgen en er voor hem moet zijn in deze eenzame periode. Maar ik wil niet in Alphen aan den Rijn zijn, ik wil nu juist de wereld verkennen en zien wat er allemaal leeft en kan. We wisselen wat alledaagsheden uit en af en toe merk ik de openheid in onze verbinding. Fijn vind ik dat.

In de verte zie ik Lissabon naderen. Ik rijd nog even door en kom aan op een foei lelijk industrie terreintje. Na vier weken lever ik dit gekke busje weer in. Vier weken die aanvoelen als vier levens. Tantra, Portugal, magie. Ik kan nog dagen doorschrijven. Eigenlijk wil ik hier nooit weg. Maar het is even goed zo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *