Leeuw

Lionsgate, lionsportal, leeuwenpoort, whatever. 
Nu ik steeds meer spirituele vrienden op facebook heb zie ik ze allemaal voorbij komen. En hoewel ik er niet van overtuigd ben dat het daadwerkelijk zoveel doet als sommigen mensen beweren, kan ik ook niet ontkennen dat ik denk dat de stand van de sterren best invloed op ons heeft. Je lijf, je gemoedstoestand of watdanook.

Maar ongeacht de stand van de sterren, zijn dit sowieso bijzondere dagen en vandaag helemaal. 
Want wel of geen leeuwenpoort, jij was zonder twijfel een leeuw. Geboren op 11 augustus 1951. Een babyboomer. Geen baby leeuw, een echte leeuwin. Voor mij altijd groot en sterk.

“Maar het is toch raar om een verjaardag te vieren als iemand er niet meer is.”
Goed punt pa.
Dus vieren we het niet.
Maar dat neemt niet weg dat ik vandaag even iets meer aan je denk dan al die andere dagen.
Het is precies negen maanden geleden dat we afscheid hebben genomen. Onvoorstelbaar. Tijd. Niets zo ongrijpbaar als tijd. Ooit kocht ik een boek “Waarom de tijd sneller gaat als we ouder worden”. 
Als klein mannetje leek een weekend wel een mini vakantie op zich.
Nu vraag je je letterlijk af waar de tijd blijft.

Sticks zegt “Maar de tijd leert, dat het tij keert.” En zo is het ook.

Ik denk niet dat er dagen voorbij gaan dat ik niet aan jou denk. Het is meer de mate waaraan ik aan je denk die varieert. Wel verbaas ik mij er soms over hoe snel een nieuwe situatie ook went. Dan lijkt het ineens bijna ‘gewoon’ dat papa alleen de trap op komt als hij op bezoek komt. Dat hij alleen thuis is als ik op de koffie kom. Of dat ik je niet meer kan bellen, als ik je wil vertellen over mijn laatste yoga les.

En dan ineens voel ik het helemaal binnen komen. Een diep besef van gemis. Een soort totale verlorenheid. Alsof er letterlijk een diep gat in mijn lijf zit en mijn hart meters naar beneden valt.

Maar de tijd leert, dat het tij keert.
De huilbuien duren korter. Ik herpak me sneller. En het leven gaat door.

Vandaag vaar ik op een heel fragiel bootje door de grachten van mijn gedachten. Ik stap even uit in Peru, zestig werd je. De avond ervoor herinner ik me nog dat we in de karaokebar zingend de vijfde ronde tequilas bestelden. De longen uit ons lijf gezongen. Wat volgde was een hele brakke dag tijdens het hoogtepunt van onze rondreis. 
Op je verjaardag een stempel van Machu Picchu in je paspoort. Als een kind zo blij.

Het heeft even geduurd, maar langzaam is die leeuw in mij ook weer wakker aan het worden. Deze week vond ik een poort, ik ben er snel doorheen gestapt. Geen stempels in mn paspoort, wel op weg naar een volgend avontuur. ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *