S’Horta

***English version below***

In een flits rijd ik er doorheen. Een contrast zo groot, dat ik mij er even helemaal deelnemer waande. Van een afstandje zag ik al aankomen dat er iets gaande was. Mallorca, S’Horta, één van de vele piepkleine dorpjes, een straat, een steegje, een laantje. De zeldzaam donkere grijze lucht geeft het een wat bedempte stemming. De creme kleurige huizen staan er onbewogen bij. S’Horta is zelfs zo groot dat mensen er ooit de moeite hebben genomen om een kerkje te bouwen. Als dat zo door was gegaan waren er meer kerken dan inwoners op dit eiland. Dat daar een kerk staat weet ik nog niet, wel zie ik van een afstand een klein groepje mensen. Driftig staan ze te zwaaien. Baby op de arm. Hun donkerblauwe jurken en witte overhemden vormen al een opmerkelijk contrast in het grauwe geheel. Als ik naderbij kom lijkt het wel alsof er nóg harder en feestelijker gezwaaid wordt. Zelfs de baby doet mee. Ik rijd er voorbij. Dan kijk ik naar links. Blijkbaar rijd ik precies ter hoogte van de kerk, want als ik mijn hoofd even naar links draai, kijk ik vol in een kleurrijke menigte van blauwe pakken, gele jurken, rood, oranje, roze wit, het hele kleuren spectrum lijkt zich even te ontvouwen. Was dat echt? Of kwam dat door het opmerkelijke contrast tegen de zandgele achtergrond. En ineens begrijp ik het driftige gezwaai. En een tel later realiseer ik mij dat ik zojuist dwars door een bruiloft heen ben gereden. Links de bruiloft, rechts de helft van de familie die het geheel vanuit hun voortuin aanschouwen. Slechts gescheiden door een doorgaande weg. Even voelde ik mij deelnemer. Even wil ik stoppen en uitstappen. Dan realiseer ik mij dat ik niet alleen geen schoenen aan heb, maar ook geen uitnodiging. De verwarring van een piepklein dorpje. Ik rijd door. Fijne zaterdag. ❤️✨

S’Horta

I drive through it in a flash. A contrast so great that I thought I was a complete participant. From a distance I saw that something was going on. Mallorca, S’Horta, one of the many tiny villages, a street, an alley, a lane. The rare dark gray sky gives it a somewhat tempered mood. The cream-colored houses look unmoved. In fact, S’Horta is so large that people once took the trouble to build a church. If that had continued, there would have been more churches than residents on this island. I do not yet know that there is a church there, but I do see a small group of people from a distance. They are eagerly waving. Baby on the arm. Their dark blue dresses and white shirts already form a remarkable contrast in the sandy gray surroundings. As I approach, it seems as if there is an even stronger and more festive waving going on. Even the baby is participating. I drive past it. Then I look left. Apparently I drive exactly at the height of the church, because when I turn my head to the left, I look straight into a colorful crowd of blue suits, yellow dresses, red, orange, pink white, the whole color spectrum seems to unfold for a moment. Was that real? Or was it because of the remarkable contrast against the sandy yellow background. And suddenly I understand the furious wave. And a moment later I realize that I just drove straight through a wedding. On the left the wedding, on the right half of the family who view the whole thing from their front garden. Only separated by a main road. For a moment I felt like a participant. For a moment I want to stop and get out. Then I realize that I am not only not wearing any shoes, but also don’t have an invitation. The confusion of a tiny village. I drive on. Happy Saturday. ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *