Bevrijdingsdag – 5 mei

Vandaag sta ik er bij stil, dat ik dit absurde leven mag leven zoals ik dat nu doe, in vrijheid. ❤️🧡💛💚💙💜

Wat een leven. Inmiddels ben ik alweer ruim twee maanden van huis. Wederom een reis met zo veel kanten. Verwarring van geen zin hebben om te surfen en tien dagen helemaal alleen in een hutje te hebben gezeten, tot assisteren bij ISTA, een diepe reis in mijn innerlijke wezen gebaseerd op het ontdekken en omarmen van je eigen sexualiteit. Opnieuw. Weer iets dieper, weer wat nieuwe stukken bloot gelegd.

En toen ineens door naar Koh Phangan, waar ik Afke ontmoette nadat we elkaar twee maanden niet hadden gezien. En hoewel ik er ontzettend naar uit keek, was er ook een deel van mij, dat eigenlijk niet meer durfde. Dat niet durfde om opnieuw de verbinding aan te gaan. Na twee maanden elkaar niet gezien te hebben, voelden we allebei wat afstand. En het kleine deel van mij dat altijd bang is voor verbinding en jarenlang zo zijn best heeft gedaan om relaties uit de weg te gaan, zag daar zijn kans schoon. Dat klinkt misschien raar, maar er is dus letterlijk een stukje in mij, dat zijn best heeft gedaan om uit onze verbinding te stappen. Elke kleine reden werd aangegrepen om er mee te stoppen; 
“Zie je wel dat het niet werkt”,
“Zie je wel dat ze je niet echt leuk vindt”,
“Ik ben toch nooit goed genoeg voor haar.” Allemaal kwamen ze voorbij. En in mijn hoofd was er maar één logische oplossing; 
we stoppen er mee.

Een heel klein, bang jongetje. Hannah Cuppen schreef er een werkelijk prachtig fascinerend boek over (Liefdesbang). Maar Afke bleef staan. Moest dit keer wel even op dr tanden bijten. Maar bleef toch staan. Een hart zo groot dat ik mij afvraag waar ik dat aan heb verdiend. Maar ik ben even gestopt met nadenken en ik omarm het. 
Het zal haar wijsheid zijn die met de jaren is gekomen.

Afke werd vijftig, een magische dag werd het.

Langzaam maar zeker kwamen we weer iets dichter bij elkaar. Kon ik verbinden met mijn hart, mijn hart die zo graag bij die van haar is.

Volgden we een yoga teacher training bij Peter Clifford. Een training die niet alleen ging over hoe je je lichaam mooi in balans houdt met mooie poses, maar meer nog hoe je kan leven vanuit je hart. Hoe je je kan verbinden met je hart en hoe dat voelt. Dat deed een hoop goed, maar was ook intens, vier weken lang iedere dag volle dagen les. En alsof dat nog niet genoeg was, woonden we vier weken samen in een huis met Tamara en Esmee. Engelen zijn het. Én uitdagend was het soms voor mij, om in ons fragiele samenzijn er twee vriendinnen er bij te hebben. Sjoerd, “the man with the three chocolate bars” was een eervolle benaming. Maar ik leer juist meer en meer hoe belangrijk het is om tijd met mannen door te brengen.
Eind goed al goed. En Tamara en Esmee ik houd van jullie, dat weet je.

En na nog een paar dagen in het paradijselijke Why Nam, was het weer tijd voor afscheid. Die vallen me nog steeds zwaar sinds mama er niet meer is, maar ik voelde dit keer ook de verlichting van weer even alleen zijn. Fijn is dat ook, alleen zijn. Steeds fijner.

En daar komt bij, dat ik sinds ik mijn yoga teacher training heb afgerond, ik veel makkelijker bij mijn discipline kom. Moeiteloos begin ik de dag bij zonsopgang met een uur yoga, soepele yoga om het lichaam wakker te laten worden. Doe ik daarna nog een uur rekken en strekken om mijn lijf ruimte te geven. En als ik de tijd heb, 
doe ik nog een ademsessie met Wim Hof. Mooie app heeft hij gemaakt. Een half uurtje heel hard en heel veel ademen. Wat er dan met je gebeurt zou eigenlijk iedereen zelf moeten ervaren. Peter Clifford zei; “we don’t use our longs, we don’t know how to breathe.” En hij heeft gelijk. Na een half uur stevig ademen, voel je je zo helder, licht en vol liefde. Zin om te leven, zoiets. Probeer het maar eens.

En zo is het vandaag de laatste dag op Ko Phangan. Kijk ik er ook weer naar uit om naar Europa te gaan. Verwarrend altijd een beetje, zo’n laatste dag. Zoveel gebeurd zo veel meegemaakt. Lekker om even terug te bladeren. Een mooie dag ook. Zo eentje dat ineens alles op zijn plek valt. Je de rust voelt van een zondagavond en denkt. Wat een leven.

Je realiseert het je misschien niet altijd. Maar we leven in een vrij land. Ik ben straks een paar dagen thuis en dan door naar Portugal. Daar begint juni het tantra festival. Kan je gewoon bij zijn. Ik zou het doen.

Liefs ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *